19 salegi !

2004-06-18T10:09:00.000-07:00

سلام. خوشحالم كه باز موقع امتحانات شد كه من بيام اينجا و دلم بخواد بنويسم و فعال باشم و اصلاً هر روز(!) آپ ديت كنم و اينا ! به تحقيق ثابت شده كه يا زمان امتحانات موقع اين كارهاست يا عيد ! عيد كه گذشت و ما هم اومديم مرامنامه!!!!فرستاديم... حالا هم پابند به اصوليم و برگشتيم !

2004-04-23T10:14:00.000-07:00

× خيلي هيجان انگيزه اين Gmail. همين وبلاگ نوشتن نصفه نيمه ما, بالاخره يه جا جواب داد و ما هم دعوت شديم !! 1000 MB Storage و تركيب جالب Label زدن به Email ها و بنيان كار كه بر مبناي همون روال و بنيان گوگل است, يعني Search كردن. خلاصه كه ...GeeeeeeeeeMail ! .آخيش ... پز هام رو دادم, راحت شدم !!!
اما بازم يك كم دير جنبيدم و nazanin@Gmail.comرو گرفته بودند! :- (

2004-04-13T20:24:00.000-07:00

كاش مي شد تو آروم سرجاي خودت بشيني تا من به زندگي خودم برسم !

2004-04-09T11:39:00.000-07:00

* حميد مصدق يه شعر داره – از اون ناب هاش – كه لابلاش هي مي گه: ” كه هنوز ...“؛ و آخرش رو هم اينجوري تموم ميكنه :
” هميشه تا نفس آخرين,
بيا,
بيا,
كه هنوز ...“
يه جورايي خيلي خوبه ! نمي دونم چرا امشب همش توي سرم بود؛ پيداش مي كنم و مي نويسمش.

* اينجورياست ؛-) :

بيا اي دوست, اينجا, در وطن باش
شريك رنج و شاديهاي من باش
زنان, اينجا, چو شير شرزه كوشند
اگر مردي, در اينجا باش و زن باش !

* اينم سوميش كه حرف دله و مال همين زمان و همين شبه :

” در موسم آدينه كه خاكستري است
يك نكته ساده بشنويد از من امشب

و فقط
پرنده بودن
كافي است.“

2004-04-05T07:43:00.000-07:00

× خدا نكنه يهو يه چيز بد شه ... يعني از چشم بيفته. ديگه انگار از اول تخمش تو زمين نبوده, البته براي من! قضيه وبلاگ نوشتنم هم همين شده. يهو بلاگ و اينترنت و ... تعطيل مي شه, مگه مامانه دلش براي شازده پسر اون ور آبش خيلي شور بيفته و ما رو به اي ميل فرستادن- و بالطبع چك ميل!- وادار كنه !
اما در سال جديد – كه گرچه ” ... نقل و سبزه در ميان سفره نيست و جامت از آني كه مي بايد تهيست “- همه مون انديشه هاي زيباي آرمانيمون رو ليست كرده ايم و اسمش رو گذاشتيم ”برنامه هاي سال 83“ . دلجويي از نازبانو, در صدر ليست من قرار داره. تا ببينيم اين ناربانو تا كي تابِ اون نازبانو رو مياره !

× باز هم در ادامه مطلب بالا, من عميقاً شرمنده ام كه اين همه وقته نه جواب كامنت هامو دادم و نه در وبلاگ كسي, تبريك سال نويي به جا گذاشتم. علي الخصوص براي جناب شبح كه به حق, استادند و پدر... و مرا دربدرپيدا كردن فيلم ” شاهزاده خانمي از ماه“ كرده اند !!! :-)

همينطور تازه فهميده ام كه سايه هم از ايران رفته ... مثل خيلي هاي ديگه, مثل خيلي از عزيزترينهاي ديگه ... سايه براي من حكم خورشيد خانوم براي بلاگستان رو داره ! ايشالا تو خاك اونجا هم – اگه موندنيه ! – جون بگيره و قد بكشه ...

در آخر هم بايد بگم ...
” !هيچ پاياني به راستي پايان نيست. در هر سرانجام مفهوم يك آغاز نهفته است. چه كسي مي تواند بگويد تمام شده و دروغ نگفته باشد ؟!“

2004-02-23T11:01:00.000-08:00

كلمه پيدا نمي كردم... اولين جمله اي كه بعد از هر سري فكر كردن ميومد به ذهنم اين بود :” محكم خوابوند تو گوشش ... “ ... هي مي خوام بقيه اش رو بنويسم, يه قيافه درب و داغون سيلي خورده مياد جلو چشمم ...بي خيالش مي شم.
نمي شه فكرهام يك كمي لطيف تر شه ؟... از بهار و زيبايي بنويسه ... از گلهايي كه امروز تو بازار گل دم دانشگاه مدت كوتاهي ذوق زده ام كرده بودند ؟ ... عوضش اين چند وقت, مهمترين اتفاقي كه افتاده برام ريختن قبح مرگ بوده ... كه اونم كم چيزي نيست...نه ؟...فكر كنم اين حوادث بد پشت سر هم – زلزله, سقوط هواپيما, انفجار قطار – همه مون رو يك كمي تكون داد ... كاش يادمون نره ... كاش اشتباهات تكرار نشه ... اما مگه زلزله بوئين زهرا و منجيل نبود ... مگه سانحه سقوط هواپيماهاي خرم آ باد و اصفهان نبود ... مگه ... ولش كن ... عادت مي كنيم ... من كه به شخصه خوب دارم كنار ميام ... به همه لبخند مي زنم و مي گم ” بعله, قسمت بوده.“ ... به قول يكي از آشناها :” متاسفانه ايران روي خط زلزله واقع شده, ربطي هم به خدا و پيغمبر نداره !!!“ ... اين هم خوب سيستميه براي كور كردن نطفه همه پرسش هامون در بطن ذهن !

2004-02-16T06:26:00.000-08:00

مي گن هر از گاهي آدم بايد كناره بگيره از ميدان ... ما هم همين كار رو كرديم!! ( توجيه تنبليم ! )

اين مدت بيشتر خوندم ... وبلاگ ها رو، حرفهاي دل آدما رو ... وقتي خودت نمي نويسي بيشتر به دلت مي چسبه ! نمي دونم چرا .
حرفها و ديده هاي خودت مي شه يه توپ كه از اين ور سرت قل مي خوره به اون ور. اين توپه هم هي لايه لايه بزرگتر مي شه و سرت رو به دوران مي اندازه ... باشد كه شيكم توپه رو سفره كنيم !!! ...
L.O.A.D.I.N.G….

2004-01-29T08:22:00.000-08:00

قبلنا چيا مي نوشتم اين تو ؟!

2004-01-16T09:54:00.000-08:00

زورقي سپيد بود
سوي بحر بي كرانه در شبي چنين
بادبان گشود و رفت .....

بيست و هفتم دي ماه

2003-12-29T21:50:00.000-08:00

پدر, اهل بم بود. اهل شهر ” خرما, آب و تاريخ“.
در دو سالانه رفتنش, زمين شهرش غريد, لرزيد, لرزيد, لرزيد. خيابانهاي كودكيش, نا پيدا شدند. دوستان و هم شهريهايش, دسته دسته قرباني خشم زمين شدند. خانه هاي پر صفايي كه باغچه هايشان به زيبايي گلهاي كاغدي و عطر بهار نارنج خود مي باليدند, همه بر خاك شدند. خواهر سالخورده اش, با دست و دل شكسته بر عزاي نوه بزرگش نشست. ناباورانه, همه زيبايي و معصوميت بيست ساله مريم زيبا را به خاك سپرد. برادرهاي مريم, علي وار, زمين بي مروت را كندند تا خانه اي شود براي خواهر طنازشان.
خوب شد پدر نديد.

خوب شد آواره شدن فرزندان خواهر و فرزندانشان را نديد. بي خانمان شدن ساده دل ترين آدمها. مدفون شدن حاصل پنجاه سال زندگي.
خوب شد نديدهمسر برادرش تا بم پرواز كرد تا باور كند از دست دادن همه كسش را, هجده قرباني...
خوب شد ناله ها و اشكهاي ما را نديد.
خوب شد نديد ....

2003-11-08T07:57:00.000-08:00

× چي مي تونه انقدر باعث شاديت بشه كه از درون بلرزونتت ؟! ... چه چيزي مي تونه اينقدر در عين استحكام, لطيف باشه ؟ رويايي باشه ؟! ... هيچي جز حضور آرامش بخش تو, چشماي مهربون تو و دستهاي گرم تو..!
حرف هام شايد شعر محسوب شه, شايد هم هذيانهاي عاشقانه ... ! خوشا به حال اونهايي كه توانايي اسم گذاشتن بر احساسات و افكارشون رو دارند, اما در مورد حس من, كلمه معطله و جمله, بي كار !

×× بعضي آهنگها, از كودكي ما را رها نمي كنند. خاطره انگيزند و ناب. بعضي مثل :

I just called to say I love you – Steve Wonder
Hello – Lionel Richie
Careless whispers – George Michael
و ...
كه براي من يعني ... يه دنيا خاطره ! نه از روز خاص و فرد مشخصي...در واقع يه جور دريچه است به دوران كودكي ام...زماني كه من دبستان مي رفتم و برادر بزرگه, دانشكده پزشكي !!! ( ما دو تا دقيقاً دوارده سال اختلاف سني داريم و تا پنجم دبستان همكلاسي بوديم! :) ) زماني كه هممون دور هم بوديم, زماني كه من هنوز ته تغار بودم و فارغ از هرگونه فكر و مسئوليتي ....

2003-10-31T12:17:00.000-08:00

يه پل هوايي كاشتن سر پل ميرداماد, هنوز پله نداره اما سرتاسرش تابلوهاي تبليغاتي سامان كاشيه !

× دعاي شبانه : پروردگارا, ما را در اين دنيا و در آن دنيا با جماعت سازنده اي همچون زهراي عزيز محشور فرما !

2003-10-25T06:49:00.000-07:00

يه موقعي بچه هاي دانشگاهمون رو با فاميليشون يا به قيافشون مي شناختيم؛ حالا با اسم وبلاگشون !

2003-10-16T08:45:00.000-07:00

زنده ام ... اما باز موقع ناپديد شدنم رسيده بود !

2003-10-02T13:12:00.000-07:00

مامان با ناراحتي و عصبانيت داشت تعريف مي كرد كه صد ايراني در راه رفتن غير قانوني به عتبات عاليات, به انحا مختلف كشته شده اند. خيلي ها را بلدچي ها فريب داده اند و بين راه, رها كرده اند. از آنجا كه بسياري از مناطق, مين گداري شده است, عده اي به اين صورت از بين رفته اند و باقي از سختي راه.
مي گفت يك مقام مسئول در مرز, گفته كه يك بار بيشتر از صد اتومبيل به دم مرز اومده كه مجبور شده اند مواد بهداشتي و غذا و آب جيره بندي شده سربازان خودشون رو با اونها بدن و عقيده داشته كه دستي در كاره ...
عجب از اين جماعت... از اون طرف, فقط نيم ساعت بعد, گزارشگر اعزامي صدا و سيما به كربلاي معلي, در روز تولد امام سجاد از خود بيخود شده بود و جملات قصارش را پشت سر هم رديف مي كرد :
امروز اينجا پايگاه عاشقان خاندان نبوت است و مطمدنم همه آرزو داريد در اين خاك شفا بخش, در اين بارگاه برآورده سازي تمامي نياز ها باشيد. شما بطلبيد و آفا دعوت نامه را خواهد فرستاد. امروز, دلهاي همه اينجاست و خوشا به حال عاشقاني كه اين روزها, پروانه حرم امام حسينند. بغض هايتان را نگه داريد تا در محضر آقا بگشائيد و ...

... !

2003-09-24T11:09:00.000-07:00

” ... ده ساله بودم كه اولين شعرم را نوشتم. هنوز يك بيت آن را به ياد دارم:
ز جمعه تا سه شنبه خفته نالان
نكردم هيچ يادي از دبستان

اما تا هجده سالگي شعري ننوشتم. اين را بگويم كه من تا هجده سالگي كودك بودم. من دير بزرگ شدم. دبستان را كه تمام كردم, تابستان را در كارخانه ريسندگي كاشان كار گرفتم. يكي دو ماه كارگر كارخانه شدم. نمي دانم تابستان چه سالي, ملخ به شهر ما هجوم آورد. زيانها رساند. من مامور مبارزه با ملخ در يكي از آبادي ها شدم.
راستش را بخواهيد حتي براي كشتن يك ملخ نقشه نكشيدم. وقتي ميان مزارع راه مي رفتم, سعي مي كردم پا روي ملخ ها نگذارم. اگر محصول را مي خوردند پيدا بود كه گرسنه اند.منطق من ساده و هموار بود...
... اگر يك روز طلوع و غروب خورشيد را نمي ديدم گناهكار بودم.هواي تاريك و روشن مرا اهل مراقبه بار آورد. تماشاي مجهول را به من آموخت. من سالها نماز خوانده ام.
بزرگترها مي خواندند, من هم مي خواندم. در دبستان ما را براي نماز به مسجد مي بردند.
روزي در مسجد بسته بود. بقال سرگذر گفت:” نماز را روي بام مسجد بخوانيد تا چند متر به خدا نزديك تر باشيد.“
مذهب شوخي سنگيني بود كه كه محيط با من كرد. و من سالها مذهبي ماندم, بي آنكه خدايي داشته باشم. “

- هنوز در سفرم - ” سهراب سپهري“

2003-09-22T05:10:00.000-07:00

مي دوني كي دل مي شكنه ؟ ... همون موقعي كه احساست مي شه هيچ, مي ره زير دست و پا آسون خورد مي شه, همون وقته كه دردت مي گيره.
مي دوني كي احساست به سخره گرفته مي شه ؟ زماني كه بعلت تصميم گيري براي يكي از مهمترين دغدغه هات, محكوم بشي و هيچ محسوب شي.
مي دوني ... آروم آروم يه كاخ مرمري مي سازي. با گذشت هر روز, با گرماي فزاينده اون دست, با هر لبخند, با هر خاطره ...رويائي تر مي كنيش. اما يهو يه حرفهايي تو دلت جمع مي شه كه با حال و هواي رويات جور در نمياد. با خودت كلنجار ميري... بالا پايينشون مي كني. سعي مي كني باز هم خودتو متقاعد كني... زيون مارگزيده ات رو هم يه روز نمي توني جمع كني و حرفهايي كه به تو مربوطه, حق مسلمته رو به زبون مياري. يكهو, باز مي شي آدم بده. باز مي شي شخصيت خورد كن. بازم مي شي قدرنشناس و بي منطق. اما پس غصه هام چي؟ پس حرفهام چي؟ پس دغدغه هام چي؟
قشنگ ترين حس هاي عالم هم گاهي منو مي ترسونند. زيباترين روزها و لطيف ترين حس ها هم, زماني فراموش ناشدني مي شن كه تو, آماده باشي...رها باشي, پر پرواز داشته باشي. پر و بالم رو زخمي نكن ...پريدن يادم بده ...

2003-09-21T01:42:00.000-07:00

” بيا بريم وقت دروست, مال مني از پيشم نرو
بيا سر كارمون بريم
بيا بيا
نازنـــينِ مريم ... “
اين ترانه و بسياري ترانه هاي خاطره انگيز ديگر را, ديشب در كنسرت استاد محمد نوري شاهد بوديم. جاي همه خالي. هرچند كه به نظر من, اجراي سال گذشته با وجود اينكه گروه كر بزرگ همراهي اش نمي كردند, از شور بيشتري برخوردار بود. رهبر اركستر و رهبر گروه كر, عليرضا شفقي نژاد بود كه به شدت مورد علاقه ي آقاي نوري و جوان تحصيل كرده و با استعدادي است اما به قول برادرم, كم مونده بود ديشب براي رفع خستگي آقاي نوري, ايشون رو مشت و مالي هم بده و اوستا! صداشون بكنه! تنظيم اكثر آهنگها هم با ايشون بود كه از قضا, كارهايي كه تنظيمش كار ايشون نبود رو بيشتر دوست داشتم!( چقدر بد گفتم از اين آقاهه!:D )
يكي از دوستان رو هم در گروه كر شناسائي كرديم !! بعلاوه اينكه بسيار سخن از كمالات خاندان گنجه اي رفت!
انتهاي برنامه, قبل از خواندن ترانه مريم و زماني كه ابراز احساسات مدعوين به حداكثر خود رسيده بود, آقاي نوري گفت :” من به خاطر شما و به عشق شما زنده ام. اين ترانه ها رو به فرزندان خود هم بياموزيد. كاري كنيد كه ايستاده بميرم.“ زيبا بود.

×× كاپوچينوي اين هفته هم بعد از مدتها, باز خوش رنگ و طعم شده. تا سرد نشده, نوش جان كنيد.

××× اين شعر زيبا رو هم Phoenix لطف كرده بودند و در نظرخواهي مطلب قبل گذاشته بودند :

” ... من به جنگل رفتم چون سر آن داشتم که آگاهانه زندگی کنم ،
من بر آن شدم که ژرف بزيم و تمامی جوهر حيات را بمکم !

هر آنچه را که زندگی نبود ريشه کن کنم ،
تا آن دم که مرگ به سراغم می آيد چنين مپندارم که نزيسته ام ...

...
و مرگت را در اين جشن پيوند به رقص وادار ... “

2003-09-18T10:50:00.000-07:00

بعضي وقتا, لازمه گوشتو بچسبوني به زمين و بي صدا, منتظر بموني ... دوران خيلي چيزها به سر اومده, اما اينو به هيچ كس نگو. هنوز كمتر كسي باورش شده ... الان, فقط از خنكاي زمين لذت ببر ... سرت رو هم بلند نكن... منتظر بمون...

2003-09-17T11:22:00.000-07:00

عاشق تابستون بودم واسه بي كاري هاش, واسه بازي با بچه ها توي پاركينگ, واسه دوچرخه سواريِ يواشكيٍ سر ظهر تو كوچه ... براي همين دم دماي مهر, با وجود تمام ذوقي كه براي مدرسه و خصوصاً خريدِ مدرسه داشتم, دلم هم مي گرفت. اون وقتا تلويزيون خودشو خفه مي كرد از بس شعار مي داد براي بازگشايي مدارس و وقتي اون آهنگ منحوسِ ” مدرسه ها واااااا ميشه “ رو مي ذاشت, برادرم به قيافهي آويزونِ من با لذت نگاه مي كرد و قاه قاه مي خنديد و با آهنگ مي خوند.
دبستانمون, كوچيك و قديمي بود. در هر مقطعي هم دو تا كلاس بيشتر نداشت. من هم كه زبون دار و چل چلي, كلي همه تحويلم مي گرفتند و دوستم داشتند. يه بار مديرمون داشت به مامانم مي گفت:” دختر شما رهبري اش خوبه. ماشالله خيلي مديره !“ من هم گفتم:” پس پاشين من جاي شما بشينم !!!“ همه با هم دوست بودن.
حياط دبستانمون هم خيلي كوچيك بود و تازه توي اون حياط كوچيك, يك فضاي بسيار كوچكتري هم تعبيه شده بود كه با 3 تا آدم بزرگ به راحتي پر مي شد و ما به راحتي اونجا زوو بازي مي كرديم !
محال ممكنه بوي اول مهر, كسي رو به ياد خاطرات مدرسه رفتنش نندازه. خوشحالم كه هنوز دانشجوام و بازهم اول مهر به نوعي برام معنا داره. مي دونم دلتنگي عميقي پيدا خواهم كرد اگه روزي بياد كه اول مهر بياد و بره و من, به تكاپو نيفتم. سعي خواهم كرد هميشه به نوعي دانش جو باقي بمونم :)

2003-09-16T10:56:00.000-07:00

” در تالار بزرگ ندامت, از دست رفته ها و به دست نيامده ها, در كنار هم ميرقصند.“

2003-09-15T01:04:00.000-07:00

× بچه هاي مودبِ درسخوون ؟!؟! آروم و ساكت ؟!؟! مـــــنـــــــظم ؟!؟! عمـــــــــراً !
فقط مي تونم بگم بد بود, خيلي بد ! خدا رحم كرد روي مقنعه ام جاي كفِ كفش نمونده بود ! جالب بود كه اين دفعه يك فرم مجوزِ معدل هم اضافه شده بود كه خودش قوز بالا قوز بود چون دو جا بايد امضا مي شد و هر جا حدود چهل دقيقه معطلي داشت, همراه با فشار بي امان جمعيت !
اما يه جاش خيلي خوش گذشت و اون زماني بود كه اپراتور مهربون, براي اولين بار همه كدهايي رو كه نوشته بودم رو وارد كرد و كامپيوتر مهربون هم اصلاَ صداش در نيومد كه اين كد بسته است( الته اين آرامش بعد از طوفاني بود كه سر بسته بودن ركوردم به پا شد ! ) بيست واحد گرفتم در سه روز و بسي خرسندم ! اما الان تاااااااازه فهميدم كه امتحانِ ”زبان ماشين“ و ”طراحي الگوريتم“ در يك روزه !!!

×× تولدت مبارك كوچولو! شايد يكي از مهمترين اتفاقاتِ هر سال, تولد تو باشه. كلي از قبلش ذوق مي كنيم, روزش بيشتر ذوق مي كنيم, تا چند روز بعد هم كه هنوز بوش مياد, ذوق كردن هامون ادامه داره. يه جورايي بهونه است براي شاديِ بيشتر. انصافاً هم خوب بهانه اي است, بهانه اي به اندازه و ارزش تو.

××× اين هم براي تو عزيزترين, كه همچنان داغ ات تازه است و مهرت جاويد. دلتنگي هايمان را گاه فرياد مي زنيم و گاه بي صدا, فرو مي دهيم تا كه شايد, روزي باز ديدار ميسر شود. تولدت بود ... روزت بود ... نبودي. همه اين زيبائي ها, مباركت .

” شبنم سحر نديده بود
گاهِ رفتنش نبود و رفت.

شعله مي نمود
پر كشيد خامشانه در نگاهِ ما
دود بود و رفت.

زورقي سپيد بود
سوي بحرِ بي كرانه در شبي چنين
بادبان گشو و رفت

نازنينِ ما
عشق را و درد را
در تني فشرده آزمود و رفت.“
- سياوش كسرائي

2003-09-12T09:11:00.000-07:00

گرم كن خودتو, يكمي دو درجا برو,اصلاَ بپر! پنجه هاتم آماده كن, نرمششون بده, آمااااااده براي ...انتخاب واحد!
اوه, اين دفعه, فقط همين يه دفعه, قاطي قشرِ درسخون و معدل بالايي ! ... انتخاب واحد ديگه هيجاني نخواهد داشت, نه بدو بدويي, نه هل دادني, نه جيغ و ويغي, نه مشاهده صحنه هاي بديع, هيشي ...
فقط بچه هاي مودب و تميز ... با كفشهاي بدون خاك ... :(
دور خواهم شد از اين شهر غريب !

2003-09-11T09:18:00.001-07:00

يه جور آرامش رنگارنگ, بعد از مدتها جنگيدن اومده سراغم. يه حبابِ دلنشين شده و من, لحظه اي نمي خوام تركش كنم. شيشه اي بودن يوارهاي اين وبلاگ هم باعث شده كه توش يكمي غريبي كنم ... اما مي دونم, هرچقدر هم نسبت به بلاگ بي معرفت باشم, فراموشش نمي تونم بكنم !

× اين جاي جلد سومِ ترجمه Harry Potter and order of Phoenix رو بخونيد :
”رون باعث شد هري كمي قوت قلب بگيرد زيرا برايش تعريف كرد كه چگونه با آب و تاب براي ممتحنش مرد زشتي را توصيف كرده كه روي دماغش زگيل داشته و همين كه نگاهش را از گوي بلورين برداشته و به قيافه ممتحنش نگاه كرده, متوجه شده كه تصوير او را روي گوي شرح مي داده !“

خيــــــــــــــلي خوش گذشت اين تيكه اش نه ؟! باعث شد چند دقيقه بي وقفه بخندم ! و مامانم رو مطمئن كنم كه ديگه نذاره دختر بيست ساله و پسر بيست وهشت ساله! اش اينجوري محو اين كتاب بشن !

×× من, خودم, به تنهائي تونستم با BlogRolling لينكهامو درس كنم ! فقط بايد چي كار كنم كه بدون فاصله زير هم قرار بگيرند ؟
××× آقاي دكتر آرش گپ ( و سارس و اين قضايا !) پدر شدند !!!!!! روز پدر هم شامل حالشون مي شه پس تبريك بابت همه چيزهاي ارزشمندتون :).

2003-09-05T07:41:00.000-07:00

” ميگويند زندگي زيباست!
ولي با اين همه, هنوز هم
ميتوان بوي باروت را حس كرد
سيم هاي خاردار را ديد و
صداي هولناك
توپ و تانك را شنيد ... “
-نهال حيدري

بوووووووووم ... هزاران نفر در اثر بمباران جان سپردند...
دنــــــــــــــگ ... صدها نفر در سانحه بمب گذاري از بين رفتند ...
تق تق ... به همين كم صدايي, به همين آساني, باز هم يك كودك قرباني شد ... همان ” كودك فلسطيني“ كه ساليانٍ سال است هراسان, خشمگين و داغدار است و ... هنوز كه هنوز است, غريبانه ميميرد ...

2003-09-03T02:45:00.000-07:00

كاش مي‌شد ... فقط يه بار, من هم آدم خوبه‌ي قصه باشم ...

2003-09-01T03:27:00.000-07:00

اسمش‹ پشمك› بود. يعني اسمش كه نه ... اما پشمك صداش مي زدن. يه جفت چشم سبز تيله اي داشت و سرش رو معمولاً مغرورانه بالا مي گرفت و با قر راه مي رفت. از اون گربه براق هاي خاكستري بود كه از بس زايمان كرده بود, سنگين راه مي رفت. خونگي بود و تميز. در خونه همسايه هميشه براش باز بود و حتي از شير آب آشپزخونه, آب ميخورد.عضوي از خانواده شده بود. دخترهاي همسايه كه از من خيلي بزرگ تر بودن, بغلش ميكردن و ماچ هاي گنده مي كردنش. مامان من بدش ميومد. يه جورايي زيادي گنده بود, يعني زيادي باكلاس بود. يادمه يه بار لبه ديوار پاركينگ نشسته بود و اصلاً ما بچه ريزه ها رو كه اومديم بوديم بازي, تحويل نمي گرفت. من با كلي ذوق رفتم طرفش و دستم رو دراز كردم طرفش. بدجوري چنگم انداخت. ديگه نرفتم طرفش اما از دور مي پائيدمش.
يه روز رفت و ديگه نيومد. دختراي همسايه داشتن پس ميفتادن. همه جا رو دنبالش گشته بودند. زمستون بود و يخبندون. يادمه اينقدر سرد شده بود كه مامان نميذاشت من هم برم دنبالش بگردم.فقط يه شب از خونه بيرون مونده بودو فرداش تو كوچه روبرويي پيداش كرده بودند, خشك و منجمد. هيچ وقت نديدم چه شكلي شده بود اما همون تصوري كه از بچگي درباره يخ زدنش داشتم, از ذهنم پاك نمي شه. پشم هاي سيخ شده و يخ زده, دست و پاهاي بي حركت و چشمهاي باز اما نه بي تفاوت. اين بار وحشت زده ...

2003-08-29T02:53:00.000-07:00

اين مطلب كاپوچينوي شصتم رو تحت هيچ عنوان ! از دست ندهيد : جادوي توربو چارجرها !

2003-08-28T10:46:00.000-07:00

همگان بدانند, دشمن بداند كه ما امشب (( موسو )) سوار شديم !!!

2003-08-22T21:09:00.001-07:00

* به سرعت و بيخود و بيجهت, صبح ها دارن شب مي شن و شبها, صبح ! اصولاً هم حافظه من زياد ياري نمي كنه تا بياد بيارم كه هميشه و در همه سنين زندگيم, اينقدر بي عار و غير مفيد بودم يا اين همون قضيه دانشگاه و بي خياليشه ؟! در هر صورت, اميدوارم اين دهه باقيمونده تا امتحانم, همه چيز تغيير كنه!
** امشب بعد از مدتها هوس كردم يكمي خودموني بنويسم, يكمي از روزمرگيهام بنويسم. امروز, يكي از اون روزهايي بود كه مي شه بعنوان مثال بارزي براي سرگردوني نسل جديد ازشون ياد كرد! صبح كه به سرعت, جرقه اي زد و ظهر شد. ظهر جمعه هم كه انتهاي رخوت و بي حسيه ! عصر هم كه رفتيم قاطي جمعيت كثيري از طفلكي هايي كه بدتر از ما, نمي دونند چه جوري خوش بگذرونن و سر شب هم نشستم براي يكي از دوستان كه حالش زياد خوب نيست, غصه خوردم! اين بود جمعه پربار و به ياد ماندني من !!!
***
”خوش خوش به پايان مي رسد اين روزِ سرگردان ما
زودا كه با منزل شويم, آرام گيرد جان ما
جان وارهد از دام تن, دل وارهد از ما و من
وز پرده حرف و سخن, بيرون فتد دستان ما
...“ – استاد زرين كوب

2003-08-13T08:26:00.001-07:00

” حافظه, براي عتيقه كردن عشق نيست, براي زنده نگهداشتن عشق است.
اگر پرنده را به قفس بيندازي, مثل اين است كه پرنده را قاب گرفته باشي.
و پرنده قاب گرفته, فقط تصور باطلي از پرنده است.
عشق, در قابِ يادها؛ پرنده اي است در قفس. منت آب و دانه بر سرِ او مگذار و امنيت و رفاه را به رخ او نكش.
غشق, طالب حضور است و پرواز, نه امنيت و قاب. “ – نادر ابراهيمي

دوستِ من, زندگي كن و عشق بورز. ديدن غمِ سنگِ صبوري بس عزيز, آسان نيست.
حبسِ خودخواسته در عزلت, انديشيدنِ بي پايان به گذشته هاي پايان يافته, محكوم كردنِ بي محبس طرف مقابل, اشك ريختن بر نقشِ رنگ رفتهء محبتهايِ نخ نما؛ همه و همه در روشنا و ثكاپوي زندگي به آساني گم مي شوند. براستي كه :
” زندگي را فرصت آنقدر نيست
كه در آينه به قدمت خويش بنگرد
يا از لبخند و اشك,
يك را سنجيده گزين كند.“
دوستِ من,...
” كسي نيست
بيا زندگي را بدزديم, آن وقت
ميان دو ديدار تقسيم كنيم.“

2003-08-03T00:44:00.000-07:00

از سر خونه مي ري تا تهش. ته ترين جاي خونه, ميز كامپيوتر توئه ! چند تا كلمه تايپ مي كني. تا مي خواي رو ترتيبشون فكر كني, صداي جلز و ولزي كه از سرِ خونه, يعني آشپزخانه! مياد نگرانت مي كنه. مي دويي تا سرٍ خونه. تا چند تا كار ضروري رو بخواي انجام بدي, همه حرفايي كه تو سرت بود پريده و قاطي بقيه غدا سرخ شده ! فكر مي كني مادرت سي ساله كه حرفا, فكر ها و ايده هاش رو همينجا سرخ كرده !
باز از سرِ خونه سرازير مي شي به تهش. اين ته همه چي مانوس تره برات. جات اينجاست اما اجباراً, بواسطه بزرگ شدنت داري از ته مي ري به سر! قبلاً فقط يه دستي به سر مي كشيدي اما تازگيا به زور از اون ته تها مي كشنت بيرون ! بازم اون ته چنبره مي زني كه اين دفعه صدايِ در مياد. برادرت خسته و گرما زده مي رسه. به سختي از جا كنده مي شي تا برسي به سر.
-سلام.
-سلام. به ! چه بويي! نهار چي داريم ؟
-فكرهاي سرخ شده من !

×( كوزتِ قرن بيستم ! )

2003-08-01T10:36:00.000-07:00

گاهي وقتا گرد و غباري كه كنج اين وبلاگ نشسته, دلتنگم مي كنه. فكر مي كنم ديگه عشقي به نوشتن ندارم اما با رخ دادن كوچكترين دلخوري, چنان كلمات از زير دستم به سفيدي كاغذ پناه مي برند كه اين تصورم نقش بر آب مي شه. جالبه اما وبلاگ نوشتن باعث شده كه با دقت تر نگاه كنم . مثلاَ مدتهاست دارم راجع به درختها فكر مي كنم !!! خنده داره اما بعداً مفصل نظرمو دربارشون مي نويسم!
يه بار از سايه شنيدم كه مي گفت هر وقت كسي از وبلاگ نوشتن دست مي كشه فكر مي كنم كه خوش به حالش چون الان مطمئناً خيلي مفيد و مثبته ! من هم دقيقاً همين نظر رو داشتم اما تازگي ها به نوع دومي از اين افراد بر خوردم. كه مي شه اسمشون رو گذاشت " روزمره زدگان ". من رو در صدر اين ليست بنويسيد. :)

2003-07-25T22:48:00.000-07:00

بازم چهارم امرداد ماه, هر سال با يك شور دروني ... تولدم مبارك !:)

2003-07-09T12:25:00.000-07:00

- آقا اينجا جاي وايستادنه !؟!
- من مي خواستم پارك كنم خانوم. شما مواظب رانندگيت باش!
- باشه ! اصلاً وايستيم افسر بياد ...
- من كه ماشينم دولتيه...همينجا ول كنمش و برم هم كسي چيزي بهم نمي گه .....

« جلو بيا! مي شنويم كه مرد نيكي هستي.
خودت را نفروخته اي, اما صاعقه هم
كه به خانه مي زند خريدني نيست.
به حرفت پايبندي, خوب, حرفت چه بوده است ؟
راستگو هستي, عقيده ات را مي گويي.
كدام عقيده را ؟
شجاعي ؟ دشمنت كيست ؟
خردمندي ؟ براي كه ؟
چشم بر منافع خود ندوخته اي ؟
پس در پي منافع كه مي روي ؟
دوستي خوب هستي,
آيا با مردم خوب هم دوستي مي كني ؟
اينك گوش كن :
ما مي دانيم
كه دشمن مايي. به اين علت مي خواهيم نابودت كنيم.
ولي به ملاحظه خدمت ها,
و صفت هاي خوب تو,
ديواري نيكو انتخاب كرده ايم كه تو را بر آن وا داريم,
و با تفنگي اعلا، رگباري از گلوله هاي خوب,
نثارت مي كنيم و دفنت مي كنيم
با يك بيل خوب, در خاكي مرغوب. »
انديشه هاي مِتي, برتولت برشت

× گاهي تحمل سايه خودمون روهم نداريم, چه برسه به يه آدم ديگه با يه دنياي ديگه ... جبر طبيعت رو تحمل كردن, متفاوت بودن در عين ناتواني ...........
پيشنهاد براي عمل, در اوج توجه مردم دنيا قرارشون داد وگرنه قبل از اين, نه رئيس جمهور كمكشون مي كرد و نه مردم نيكوكار! صف مي كشيدند براي خريد خانه اي با پله هاي كمتر و فراهم كردن وسايلي براي آسايش بيشتر اين دو جوون ... متاسفم براي دو زندگي كه بهم پيوند خورده بود, پيوندي به صلابت مرگ ... (+)

2003-07-04T03:06:00.000-07:00

« حكايت مردي كه, نه, ميگفت

بود در كشور افسانه كسي
شهره در,نه, گفتن:

نام مي خواهي؟- نه
كام مي جويي؟- نه
تو نمي خواهي يك تاج طلا بر سر؟- نه
تو نمي خواهي از سيم قبا در بر؟- نه
مذهب ما را مي داني؟- نه
خط ما را مي خواني آيا؟- نه
نه, به هر بانك كه بر پا مي شد
نه,به هر سر كه فرو مي آمد
نه, به هر جام كه بالا مب رفت
نه, به هر نكته كه تحسين مي شد
نه, به هر سكه كه رايج مي گشت

روزي آينه به دستش دادند
-مي شناسي او را؟
-آه آري خود اوست
مي شناسم او را.

گفته شد ديوانست
سنگسارش كردند. »

سياوش كسرايي- خانگي- از خونِ سياوش

2003-06-25T05:32:00.000-07:00

باز هم همون قصه تكراري شب امتحان و دلتنگي براي وبلاگ نوشتن و براي خواندن همه وبلاگها (!)... باز هم زل زدن به خطوط در هم جزوه و در رويا سير كردن ... و با جرقه اي از فكر امتحان, دوباره مضطرب شدن ... باز هم رخ دادن كلي اتفاقات جالب, در طي همين دو هفته لعنتي ... باز هم ...:-(

حتماً دلم تنگ مي شه يه روز واسه همين روزا ؟! هاااااااااااااااا ؟!؟!؟!

2003-06-25T01:21:00.000-07:00

امتحان ... امتحان ... امتحاان ؟ ... امتحان! ...

2003-05-19T09:14:00.000-07:00

يه كتاب از نمايشگاه خريدم كه عاليه. مربوط به رشته خودمه و نويسنده اش هم يه خانومه. كتابش رو هم اينجوري تقديم كرده :
To Al, my husband and best friend, to our children and our children’s children, and to our dogs Maggie and Chrissie, who round our family.

2003-05-15T12:01:00.000-07:00

بعد از مدتها, ديگه دلتنگي غلبه كرد و خواستم يه مطلب پست كنم. راستش ... يه سوال, مدتيه ذهنمو مشغول كرده. اينكه واقعاً وبلاگ جاي چه جور حرفهاييه ؟ كنج ديوار بلاگ خودم نوشتم , جايي براي اينكه خود خودم باشم. اما من اينجا راحت نيستم. ديواراش بهم دهن كجي مي كنن. روي تك تك جملاتم بايد فكر كنم.
اما...در عين حال ميدونم كه به اين زوديا دست از سرش برنميدارم !:)
در طول اين مدت غيبت, يه شب رفتيم كنسرت خانم سيمين غانم. با اطمينان ميتونم بگم فقط براي شنيدن يك آهنگ رفتم :
“ من از اون آسمون آبي ميخوام
من از اون شبهاي مهتابي ميخوام ... “ عالي بود.
از دم درب ورود, به هر نفر يك شاخه گل رز پايه بلند دادند كه كار قشنگي بود. بعد هم زمان شروع كنسرت, درهاي تالار كه بسته شد, روسري ها برداشته شد. باور كنيد كلي شادي آوره كه يه عده خانوم بتونن راحت, شيك و تميز, در يه مكان عمومي بشينن و براي خواننده محبوبشون ابراز احساسات كنند.
ديگه اينكه امشب رفتيم فيلم ايستگاه متروك. ليلا حاتمي عزيز هم توش بازي ميكرد اما ... فيلم روند بسيار كندي داشت. گاهي وقتا نفسمون ديگه ميگرفت از تكرارهاي طولاني اش.
ديگه اينكه :
“مشكل, زندگي را زندگي ميكند.
مشكل, به زندگي, معني ميدهد.
شيريني زندگي از نجا سرچشمه ميگيرد كه تو, بر مشكلات, غلبه كني. بدون اين غلبه, زندگيمان خالي خالي است.گلها, حتي اگر بي آب بمانند, احساس هيچ مشكلي نميكنند, و به همين دليل هم گل خوشبخت وجود ندارد. “ نادر ابراهيمي

*** الان اون بالاها هستم !:) خيلي رنگيه همه چي ...

2003-05-04T21:17:00.000-07:00

"I put a piece of cantaloupe
Underneath the microscope
I saw a million strange things sleepin',
I saw a zillion weird things creepin',
I saw some green things twist and bend-
I won't eat cantaloupe again."

Shel Silverstein

2003-04-26T10:04:00.000-07:00

“ چون دوستي به تو بدي كرد, به او بگو: من گناهت را در حق خود ميآمرزم. اما چگونه خواهم توانست آنچه را كه در حق خود كرده اي بيامرزم؟
عشق بزرگ چنين سخن مي گويد. زيرا بسي والاتر است از آمرزش و مهرباني.
بايد نگذاريم دلهايمان سركش شوند تا مبادا خردهايمان نيز به دنبال آن به سوي گمراهي رهسپار شوند.
ديوانگي در مهربانان بيشتر از همه جاي زمين نمود يافته است و مردم هرگز زياني سخت تر از زيان ناشي از ديوانگي مهربانان نديده اند.
واي به حال عاشقي كه در عشقش سودي نباشد كه او را به مهرورزي مهرورزان نرساند.
روزي ابليس به من گفت: خداي را دوزخي است, به نام“ دوزخ عشقِ مردم“.
سرانجام ديدم كه همو ميگويد: خدايان مرده اند و جز مهرشان آنها را نميراند.
حذر كنيد از مهرباني, زيرا تا او بر فرازِ آدمي ابري گران نياورده, درنگ نخواهد كرد. من از هشدارِ روزگاران بيخبر نيستم.
اين واژگان را هم به گوش بسپاريد: عشق بزرگ از مهرورزي خود ديده فرو ميبندد زيرا غايتي والاتر دارد؛ آفريدن محبوب.
من خداي عشقِ خويش ميكنم خود را. همه آنان هم كه مانند منند, چنين ميكنند. اين سخن هر نوآفريني است. نوآفرينان همه سنگدلند. چنين گفت زرتشت. “
چنين گفت زرتشت – نيچه
كتاب دوم- مهرورزان

× نظرتون رو درباره سطور بالا بگيد لطفاً. برام خيلي جالبه بدونم احساس بقيه در مورد اين سخنان چيه.
و ضمناً يك مورد جالب هم در اين زمينه بگم : سر كلاس معارف 2, خانوم استاد مشغول تحليل مسائل منطقه بودند(!) كه اين جمله رو فرمودند:“ جرج بوش گفته كه به دو كتاب خيلي علاقمنده. يكي انجيل و ديگري زرتشت مي گويد! يا كتابي با اسمي شبيه همين“. صدا از هيچ كي در نيومد !!! طاقتم طاق شد و گفتم “ چنين گفت زرتشت !!!!“ . استاد گفت “ بله بله ! همون!“
بعدش با خودم فكر كردم يعني در يك كلاس چهل نفري, اين نام به گوش هيچ كس حتي آشنا نبود ؟!
و بعد هم اينكه چه تناقضي در سليقه بوش هست !

2003-04-23T23:03:00.000-07:00

بالاخره آهوي زنان رو آپ ديت كردم !:-) يه سري بزنيد, خوب شده .يكي از فوايد گردگيري هفتگي آهو اينه كه كلي وبلاگهاي خوب پيدا كردم و كيف كردم !
از خبرهاي جديد ديگه اينكه Semiadam هم دات كام! شدن . مباركه .
ديگه اينكه نويسنده وبلاگ گپ اينقدر درباره SARS نوشت كه همگان به تنگ آمدند !!! و به ناگه گپ ويژه سارس متولد شد !
به وبلاگ شوخي ايراني هم يه سر يزنيد, به :
“دختر خوبی که شاعر است
عطر لباس هايش مارک: "شعر"!“

2003-04-16T09:25:00.000-07:00

يه تيكه اش سنگي شد ... نه ! فريز شد ... آخه اگه يه تيكه از دل آدم سنگي بشه ديگه هيچ حسي نداره ... اما اين مملو از حسه ... حسي كه زنده است اما يخ زده ...

2003-04-12T12:05:00.000-07:00

داره بدجوري تابم مي ده. مي بره اون بالا بالا ها كه سپيدي و نرمي ابرها رو حس مي كنم. سريع ميارتم پايين . دلم يهويي مي ريزه. زير پام خالي مي شه. باروني مي شم و تا بخوام به تيرگي اون پايين فكر كنم, تندي دستمو مي گيره و با خودش مي بره به اون بالا ها . درونم از هيجان مي لرزه. اون بالا, معمولي ترين چيزها, رويايي اند و خاطره انگيز. رنگ همه چيز و همه كس, براق تره . همه اين كارها رو بهار با من مي كنه . فصلي كه محبوبم نيست اما ... زيباييش ديوانه ام مي كنه !

”اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار“

2003-04-10T04:47:00.000-07:00

L.T.Smash - Live from the Sandbox:

A Note in Passing

Hey Saddam,

This will be my last note to you. Because you’re dead.

Oh, I know that there is a good chance that you survived that bombing a couple of days ago. You might very well be walking and breathing, hiding out somewhere.

But that’s a technicality. You’re just as dead as your hero, Joe Stalin.

You died yesterday, in Fidros Square – the center of Baghdad.

The Iraqi people, the same ones that used to cower in fear at the mention of your name, put a chain around your neck.

United States Marines attached the chain to an armored vehicle, and toppled you.

The Iraqis removed your head from your body, and dragged it through the streets.

Men spit on your head. Women and children slapped it with the soles of their shoes.

They were happy, Saddam. Happy to finally let the world know how much they hated and despised you.

They never loved you, no matter how much they proclaimed it. They feared you. It’s not the same thing.

Of course, I am aware that it was only a bronze statue that they dismembered. But you were never just a man, were you? You were an image. You were everywhere in Iraq. But you only existed as long as you could make people fear you.

They don’t fear you anymore.

I hope that you are still breathing. And that you were watching yesterday.

How does it feel, to watch yourself die?

It’s over, Saddam.

You're dead.

2003-04-07T22:16:00.000-07:00

سلام :-) تصميم گرفته بودم تا وقتي دات كام نشدم ديگه ننويسم !!!:D اما خواست خدا چيز ديگري بود !
ديروز تولد دوست و هم كلاسي خوبمون عليرضاي تنهايي بود و بچه ها براش جشن! گرفته اند !
در ضمن به Iran Temp هم يه سري بزنيد كه قالبهاي جديدي براي وبلاگها آماده كرده اند .
درباره روند پيشرفت SARS هم در گپ مطالب جالبي هست !
* تهيه و تنظيم لينك ها : نازبانو !

2003-03-27T10:02:00.000-08:00

تق تق تق. يه چيزي محكم خورد به شيشه . توي ماشين تنها منتظر مامان بودم. برگشتم به طرف صدا. دو تا چشم سياه توي يه صورت نشسته خورد به چشمم. آدامس هاي عسلي رو دوباره كوبيد به شيشه. از همون پشت اشاره كردم نمي خوام و پشت بندش هم يه لبخند تحويلش دادم، از نوع زوركي كه يعني برو ديگه بچه ! هيچ تغييري تو قيافش ايجاد نشد و ذوباره شروع كرد به زدن به شيشه. اين دفعه دلم سوخت. تا خواستم دستمو دراز كنم طرف كيفم، يادم اومد كه كيف پولم رو قبلش داده بودم به مامان. دستم رو نرسيده به كيف، پس كشيدم و براي اينكه خيط شدنم رو توجيه كنم، با لبخندي ابلهانه تر از قبل – معني اين لبخند مي شه : شرمنده عزيز دلم! شرمنده كه اين دفعه كمبود امكانات جلوي فوران سخاوت منو گرفت!- بهش اشاره كردم كه نمي خوام. باز هم چهره اش بي حركت باقي موند و به كوبيدن به شيشه ادامه داد. سر و صدا و حضور لجوجانه اش داشت عصبي ام مي كرد. همه حس هاي بزرگوارانه ام از بين رفته بود و فقط دلم مي خواست يه جوري از جلوي چشمم دورش كنم. با عصبانيت زل زدم بهش. همچنان مي كوبيد به شيشه. در همين بين مامان از راه رسيد. بچه هم كه ديد با ديدن مامان ماشين رو روشن كردم فهميد موقع رفتنه. چرخيد و رفت پيش يه پسرك آدامس فروش ديگه كه هم قد خودش بود. مامان پرسيد: "اين كوچولو گدا بود يا چيزي مي فروخت ؟" گفتم :" آدامس مي فروخت." مامان شروع كرد كه : "آره ! اصلاَ اينها چهره شهرو بهم مي زنند! آدم دلش براي خودشون هم مي سوزه. من كه معتقدم بايد اينها رو به اون خانه سبز تحويل داد تا يه چيزي يادشون بدن ..." و من با يه لبخند ثابت بي قواره فكر مي كردم كه چه حس هاي متضادي در قبال اين بچه، در همين چند دقيقه بهم دست داد...

2003-03-21T23:25:00.000-08:00

از جناب شبح :
" سال 81 سال "نفي" بود با آرزوي آنكه سال 82 سال "اثبات" باشد. سال بهروزي انسان رها شده از جهل، جنگ، خودپرستي ... سال زوال سرمايه و تولد انسان. "
به نظرم، اين زيباترين تبريك بود. از عمق انديشه و احساس ما، با زيباترين زبان سخن گفته بود. توصيه مي كنم يه سري به ايشون بزنيد و عيدي خودتون رو دريافت كنيد.

× مدتها ننوشتم . ننوشتم و فقط خواندم. خواننده اي حريص تر و مشتاق تر از قبل. اما بي هيچ دليل خاصي، علاقه ام رو به از خودم و درباره خودم نوشتن، از دست داده بودم. احساس هايي متشابه با دريافتهاي خودم را لابلاي سطرهاي نوشته هاي ديگران پيدا كردم و متعجب و خوشحال شدم. تجربه خوبي بود.

× لحظه تحويل سال چي داره، چي ميشه كه اينقدر خاطره انگيزه . اينقدر فراموش نشدنيه كه از آنسوي اقيانوسها هم به زيبايي درباره اش مي نويسند.
سفره هفت سين امسال ما هم طبق هرسال، با خوش سليقگي ويژه مامان چيده شده بود اما كمبود يك قلمش كاملاً محسوس بود. همه ما مقاله اي را كه درباره قاچاق ماهي هاي قرمز و سكته زودهنگامشان در يكي از روزنامه ها نوشته شده بود، خوانده بوديم و هر كدام پيش خود تصميم گرفته بوديم كه امسال ماهي قرمز را قرباني زيبايي سفره مان نكنيم، هرچند كه وجودش نشانه حيات است.
شمايل حضرت علي، عكس عزيزان و رفتگان، سبزه پرپشت با روبان قرمز و ... مانند هميشه زيبا، بر سفره حاضر بودند. جايي خواندم كه آرياييان اعتقاد داشته اند كه سفره هفت سين، سفره ايست كه زندگان براي مردگان خود مي افكنند. نمي دانم چه حكمتي است كه وجود رفتگان را همه مان بر سر سفره هفت سين احساس مي كنيم و ناخواسته چشم ها پر از اشك و صداها لرزان مي شود.
راستي امسال تخم مرغ رنگي نداشتيم. هيچ كس وقت و حوصله رنگ كردن تخم مرغ ها را نداشت و مامان تنها يك تخم مرغ سفيد سر سفره گذاشته بود. قبل از سال تحويل خواب ديدم كه با يك سبد پر از تخم مرغهاي رنگي زيبا، با همان كت و شلواري كه هميشه در ذهن دارم، لب تختم نشسته...
در هر صورت، امسال هم گذشت. با همه حرف ها و حديث هايش، با تمام تلخي ها و شيريني هايش. و سالي جديد آغاز شد با 365 روز پيش رويمان. با اميد آرامش، صلح، سلامتي و بهروزي :
نوروز زيباي باستاني مبارك :-)

2003-03-16T20:44:00.000-08:00

هستم هنوز :) اما دستم به نوشتن نمي ره، با اينكه خيلي حرف دارم، خيلي ...

2003-03-06T08:06:00.000-08:00

لاي پرچم هاي سياه، همون چهره رو ديدم ... حضرت ابوالفضل كه با اون پيشاني بلندش انگار از يك تابلوي زيباي مينياتوراشتباهي كشيدنش وسط غمِ اين پرچم ها ... باز ناراحت شدم، يادم اومد اون هم اين عكس رو زده بود روبروي تختش ... يه بار بهم گفت خيلي دوستش داره ... يادم اومد كه چند روزه نرفتم ديدنش ... اولين باري كه رفتم عيادتش رو يادم نمي ره، اصلاَ نمي دونستم مريضه و خود بامعرفتش بهم زنگ زده بود ... از دم در ديدم يه موجود كوچيك دستهاي خشكشو آورد طرفم ... همه صورتش شده بود يه جفت چشم ... اما اون چشمها مثل هميشه بودند، براقِ براق ... شده بود سي، سي و پنج كيلو ... گردنش كج افتاده بود ... دلم آتيش گرفت ... هي به دور و ورم نگاه كردم شاين يه راهي براي خلاصي از اين حالم بيابم ... چشمم افتاد به ابوالفضل ... دستشو بوسيدم و گفتم خانومي، مشكلت اينه كه زيادي باغيرتي. دختر كه نبايد اينقدر تلاش كنه، اينقدر بدوه، اينقدر غصه بخوره...دختر بايد دم نزنه ! ... خنديد ... خنده اش همونجوري بود، شيطون و دلنشين ... خواست حرف بزنه ... چند تا كلمه منقطع از دهنش اومد بيرون ... سرم گيج رفت ... خدا، اينم بيست سالشه، نه ؟ ... صداي مامان ميومد كه مي گفت شماها چند ساله با هم دوستيد؟ ...شمردم ... خاطرات با هم بودنمون يادم اومد، شيطوني هامون ... گفتم ده سال ... به اندازه ده سال خاطره براش حرف زدم، از اسكي رفتن هامون گفتم، از ماجراهاي راه مدرسه، از دوستهايي كه توي غبار زمان گمشون كرديم ... فقط مي خنيديد ... از هفده سالگي كار مي كرد...اينقدر شير بود، اينقدر تو دل ناملايمتي . سياهي هاي جامعمون مرد بود كه به شوخي بهش مي گفتم شيرزن ... اينقدر غم اطرافيانش رو خورد، اينقدر سختي كشيد كه از پا دراومد ... موقع خداحافظي بوسيدمش و گفتم ترو خدا خوب باش، بهت مريضي نمياد ... با همون لفظ قلم بودن خودش گقت تلاشمو مي كنم ... موقع بيرون رفتن باز چشمم افتاد به همون چهره ...بغضم داشت سرباز مي كرد، با شتاب بيشتري سرمو انداختم پايين و اومدم بيرون ...

2003-03-01T11:10:00.000-08:00

نمي دونم مشكل از منه يا از بقيه ... كه تا به دوستي بها مي دم، مي بينم ديگه اون گرانبهايي كه بوده، نيست ... برام هم بدجوري گرون مي شه ... شادي بودن با يه دوست، كم به دست مي آد اما وقتي نبودنش رو خواست عادت بده، اونوقته كه بازم به تلخي اين حرف مي رسم كه نازنين ! زندگي تو خاطراتت، يه جور مردنه . يه جور خيال پردازيه، اونم از بدترين نوعش ... تغييرات رو درياب، خودتم از اين بالا و پايين ها داشتي، بفهم كه ... آخرش فقط تويي و تو ... بفهم كه اوني كه عزيزه، مونده ... چه حاجت به بقيه ... درياب!
"ديگر اي دوست، به سلامت
كه سفر آخرين برگ همه مرثيه هاست
غم هجران به دلت هيچ مباد!
با تو هر تيره سپيد، با تو هر چشمه زلال،
با تو هر غم شادي، با تو هر بن بست راه،
تو همه پاكي و نور، تو رها چون پرواز، به سبكبالي باد ...
با تو پرواز كنم، با تو اي يار قديم، با تو اي محرم راز،
با تو اي واژه مفهوم بهار ... "

2003-02-25T00:34:00.000-08:00

اينم از آهو زنان اين هفته !:)

2003-02-22T20:17:00.000-08:00

اينم از اولين روز دانشگاه ... با همه قيافه هاي آشناش ... با دلتنگي براي همون قيافه هاي آشنا ... با حذف و اضافه كشنده اش ... با آخرش پانزده واحد و دو تا 9.5 از ترم پيش ! ... با خنده هاي شديد بي صداي بين راه بعد از ديدن عبارت " سرويس دانشگاه مرغ ها" ! پشت كاميوني كه مرغ زنده حمل مي كرد! و و و ...

اما خوبيش اينه كه انگيزه هست، اميد هست، عشق هست، اون گرمي، اون حضور دوست داشتني، اون خنده ها ... همه هست. خوبيش اينه كه "پنجره، عشق، زمين مال من است". خوبيش اينه كه هست !

"زيباترين حرفت را بگو
چرا كه ترانه ما ترانه بيهودگي نيست.
چرا كه عشق حرفي بيهوده نيست.
حتي بگذار آفتاب نيز بر نيايد براي فرداي ما
بر ماش منتي است.
چرا كه عشق خود فرداست،
خود هميشه هست ... "
احمد شاملو

2003-02-21T03:43:00.000-08:00

كوشي ؟!؟

2003-02-14T21:07:00.000-08:00

در محضر شازده :
" » در ازل پرتو حسنش ز تجلی دم زد
عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
تا عصر گمان می کردم که برگذاری جشنی با نام ولنتاين توسط ما ، سنت بی خودی است. به خودم می گفتم بيشتر شبيه دهن کجی به شرايط راديکال مذهبی حکومت است تا يک سنت خودی بر خواسته از نياز . ايده قشنگی است اما مال ما نيست . پس برگذاريش تبی است که زود می آيد و می رود . اما راستش سريع تر از آن تب نظر خودم فروکش کرد .حالا فکر می کنم :
1 ) فرهنگ ما به همان اندازه که غنی از سنت های زيباست ، از رکود رنج می برد . نمی دانم شما هم اين حس را همانند من تجربه کرده ايد يا نه ؟ چند سالی است حتی نوروز که از زيبا ترين جشن هايی است که در تمام جهان می شناسم ، آن شور و زيبايی گذشته را ندارد . فکر می کنم دليلش همان رکود است که گفتم . دوستی که سالهاست در کشوری از اسکانديناوی زندگی می کند تعريف می کرد جماعت جوان در آنجا با افزودن و کاستن اندکی ، به مراسم عيد پاک رونقی دوباره به آن داده اند . فکر می کنم با توجه به شرايط هرم سنی در کشورمان فرصت مناسب است برای بدعت گذاری های شيرين و جان تازه دميدن در کالبد نوروز و مهرگان.
2 ) در فرهنگ ما مناسبت های بسياری که برخواسته از نياز های زندگی امروز است لحاظ نشده . مگر روز جهانی کودک مال ماست؟ يا روز عصای سفيد يا ... همه می دانيم که امروز دنيا کوچکتر از آن است که بتوان از زيبايی های فرهنگی گوشه گوشه ی آن به سادگی گذشت . پس گنجاندن و خودی کردن روز عشاق نيز در فرهنگ ايرانی چندان غير قابل هضم به نظر نمی رسد .
3) ما فقير از شادی هستيم. گاهی فکر می کنم هرگز شاد بودن را نياموخته ايم . با اين شرايط وزيدن هر نسيم که شادی را ميان ما بياورد غنيمتی است .
4) برای ملتی که عشق و عاشق پيشگی در رگ هايش نهفته است و پاکباختگی در ميان مردمانش فضيلت شمرده می شود ، روز عشاق آنچنان هم غريب نيست . فکر نکنم در ادبيات هيچ ملتی اين همه از عشق سخن گفته شده باشد . شک ندارم که ابراز عشق فارغ از اين که ندايش را کشيشی از اهالی روم سر دهد و يا خواجه ی شيراز ، فی نفسه سنتی زيباست. به قول استاد محمد نوری : « دوستت دارم » را من ، دلآويز ترين شعر جهان يافته ام.
روز عشاق بر تمامی آنها که دوست داشتن و دوست داشته شدن را بزرگ ترين هنر انسان می دانند مبارک باد . "

2003-02-13T21:52:00.000-08:00

2003-02-06T21:35:00.000-08:00

ديشب رمان " چراغ ها را من خاموش مي كنم " اثر خانم " زويا پيرزاد" رو بالاخره خوندم و چقدر از شخصيت " كلارينس" داستان خوشم اومد ... يه زن، با همه دغدغه ها و دل نگراني هاي خاص طيف خودش ... با لرزيدن بي موقع دلش و با همه ظريف انديشي اش ... لحظاتش و افكاري كه در آن لحظه ها از ذهنش گذشته رو با زيبايي هر چه تمام تر پشت سر هم چيده ... براي چند لحظه تصميم گرفتم كه من هم تمام افكار پراكنده اي رو كه به سراغم ميان، پشت سر هم بچينم :
" ديشب توي هات چاكلت چقدر دلم مي خواست دستمو دراز كنم و كله اون عروسكه كه حوله حمام پوشيده بود و فقط دماغش معلوم بود رو بكشم بيرون تا ببينم چه شكليه ... فكر كن ! اين كار رو واقعاَ مي كردم ...ihiiiii !
كاش اين استادِ{...} 2 نمره بهم بيشتر بده تا مشروط نشم ...آخه دختركِ {...} در طول ترم درس مي خوندي چي مي شد ؟ ( به قول كلارينسِ داستان ) ور خوش بين ذهنم گفت :" هيچ اتفاقي نمي افتاد، فقط هيچ كدوم از اون لحظه هاي قشنگ رو نداشتي "، ور بدبين پريد وسط حرفش و گفت :" به درك كه نداشتي! عوضش حتماَ مشروط مي شي، ترم ديگه هم همين آشه و همين كاسه . " جداَ كجا رفتن اون همه بلند پروازي ؟ توي همين يه قلمش كه درس خوندن باشه موندي ... بهتره باز هم بزنم به همون رگ نفرت انگيز بي خيالي كه تنها راه فرارم شده ... راستي جنس حوله حموم اون عروسكه هم خيلي باحال بود، دوست مي داشتم ! "

از اراجيف فوق نتيجه مي گيريم كه صاحب افكار مغشوش! بالا در دوران نقاهت بعد از امتحانات مي باشد، التماس دعا !

2003-02-05T06:42:00.000-08:00

" در زمان ما خنده ارزان نيست – خنده اي از ته دل.
تا بخواهي، پوزخند و زهرخند و ريشخند؛ اما يك خنده پاك ... كاش مي جستي، قابش مي كردي و به ديوار اتاقت مي كوبيدي ..."

همه عزادارن ... همه غمگينن ... از اولش هم همه همينطوري بودن ؟ از اون اول اولش ... از اون موقع كه من قاطي همه شد ...آره ؟
اون موقع ها يه رنگهاي ديگه اي هم بود، نه ؟ مثل سبز، صورتي... اون موقع ها هر روز برامون كابوس شبانه نبود، بود ؟ ...
نمي دونم اين روزها چرا اينقد كوتاهن و بد قيافن ... به اندازه مجالي براي ماليدن چشمهان و بعد، دوباره خواب بد پر اضطراب ...
خدايا، منو يادت مياد ؟!

** ضعيفه خانوم و مرد زندگيشون ! هم دوباره شروع به نوشتن كرده اند !

2003-01-29T10:49:00.000-08:00

آقاي منتقد توي كامنت هاي من اين مطالب رو نوشتن كه به نظرم جالب اومد، بخونيد تا نظر خودم رو در مورد حرفهاشون بگم:

" بابا تو سر سگ ميزني دانشجو ! هر وبلاگي هم كه ميريم اگه صاحبش دختر باشه! دانشجو هست اونم يا معماري يا كامپيوتر! آخي! اين قشر زنان مادرزادي دانشجو بودن! آخي!قربونم برين جميعا
جالب اينجاس كه همه وبلاگهاي دختران مريوط به مسائل فيمينستي ميشه!همشون يه غصه اي دارن! هيچ كدوم نميخوان شوهر يگيرن! ميگن اونوقت محدود ميشيم(آخي نازي! )
تو يكي از اين وبلاگهاي نسوان خوندم كه 67% قبولي دانشگاه دختر هستن! باشه من هم اينو قبول دارم ولي بد نيست يك سري به دانشكده هاي مهندسي بزنيد و ببينيد چندتا دختر تو رشته هاي درست حسابي(برق-مكانيك-عمران)درس ميخونن!
هان اينو يادم رفت! همشون به شعر و موسيقي علاقه دارن! هميشه هم يه شعر بي سر و ته و بي معنا تو وبلاگشون پيدا ميشه!
يه چيز مهمتر! وقتي وبلاگشون رو ميخوني فكر ميكني الان دختره ديگه ملكه زيبايي ولي وقتي تو يه ميتينگ(مثل مسابقه برترين وبلاگها) ميبينشون! وا وي لا! به بوزينه هم صلوات ميفرستيم!
اين همه اون چزهايي بود كه من از وبلاگهاي نسوان دريافت كردم! اگه صاحب اين وبلاگ از دست رو راست بودن من ناراحت نيس يه جوابي بده!
ولي اين جماعت نسوان اگه از CLONING وبلاگ دست بكشن و يه ابتكاري به خرج بدن فكر كنم جالب باشه!
با تشكر و احترام! يك منتقد "

2003-01-24T12:17:00.000-08:00

خدايا ... اگه موزيك بلاگ آيدا نبود، چي به سر من ميومد وقتي كه ...

2003-01-22T08:13:00.000-08:00

" محالات بر چهار دسته اند:
1.محال ذاتي
2.محال وقوعي
3.محال عقلي
4.محال عادي "

موارد بالا از جزوه معارف منه كه فردا هم امتحانشو دارم!... من يه سوال دارم، اما بهتر مي دونم كه قبلش در زمينه انواع محال كمي توضيح بدم:

" محال ذاتي امري است كه در ذات خود، محال و ناشدني است. مثلاَ تصور اجتماع نقيضين: تصور اجتمع شب و روز يا سفيدي و سياهي. اما امري كه در ذات خودش محال نيست اما وقوع آن مستلزم محال ذاتي است، محال وقوعي ناميده مي شود. مثلاَ تصور واقع شدن يك معول بدون علت كه ذاتاَ خود علت و معلول محال نيستند. محال عقلي هم محال ذاتي+ محال وقوعي است( ؟ همينو نوشتم تو جزوه و خودم هم نفهميدم يعني جي !) محال عادي هم امري است كه با توجه به قوانين شناخته شده طبيعت ناممكن است اما تحقق آن ذاتاَ محال نيست، مثل معجزات انبيا." و يه چيز ديگه هم كه هست اينه:" قدرت خداوند بر محالات عقلي تعلق نمي پذيرد چون اصولاَ قابليت ايجاد ندارند."

حالا سوال من : به نظر شما پيدايش انسان شبيه سازي شده (cloning) جزو كدام يكي از محالات است ؟

×× نوبتی هم که باشه ؛ نوبت نازبانوست !!!
اين عنوان نقد جناب منتقد بر وبلاگ منه و اولين باره كه يه همچين نظر گسترده اي درباره بلاگم مي شنوم و برام جالبه اما نظريات خودم رو بعداَ مي گم !:)

2003-01-21T07:03:00.000-08:00

*پيغام تلفني

مرده ها هم مي توانند تلفن داشته باشند،
نگران باشند.
بگو زمين هنوز علف دارد؟
داس آن اسب سوار جلد كتاب دبستان را زخمي نكرده است.
راديو از راديواكتيو مي گويد؟
بعد از دار قالي، حلقه هاي طناب را هم ماشيني نكرده باشند.

" لطفاَ پس از شنيدن صداي بوق
بغضتان را خلاصه كنيد،
از سرنوشت زمين بگوئيد
و گوشي را بگذاريد."
سبحان ذبيحيان

2003-01-19T09:17:00.000-08:00

آذر81
سر كلاس اخلاق اسلامي،
نوشتهُ پشت صندلي جلوئيم:
" ناگهان چقدر زود دير مي شود
تا نگاه مي كني
وقت رفتن تو ناگزير مي شود.
ببين! آسمان ابري است، باران مي آيد.
بمان !
لااقل باران را بهانه كن!"

2003-01-18T00:39:00.000-08:00

اين مطلب وندا رو خوندم و كلي خنديدم ... جداً اينجا جايي شده براي غم و غصه هام ... و اين حالت رو زياد دوست ندارم ... اصلاً حالا كه اين طور شد مي خوام از شاديام بگم ! ... اممم .... آها ! مثلاً اينكه من تا يك ساعت ديگه امتحان ++C دارم !!! ... خدا خودش به فرياد برسه ... :(

2003-01-15T09:50:00.000-08:00

توي بلاگ كوه يخ اين مطلب رو خوندم كه خيلي به دلم نشست :
"بعضي اتفاقها هستند كه ناگوراند، ولي توي حافظه ما جا خوش ميكنند.
بعضي خاطرات هم هستند كه تلخند، زهرند، هر وقت يادشون ميافتي غمگين ميشي، اعصابت به هم ميريزه، قلبت از درد فشرده ميشه، ولي باز هم به يادشون مياري!
هي حواس خودت را پرت ميكني، هي سعي ميكني كه يك جايي اون ته ته هاي ذهنت دفنشون كني، اما باز مثل يك آتشفشان ميريزن بيرون! يك تلنگر كافيه، يك اشاره كوچيك، تا دوباره اون زخمهاي كهنه دهن باز كنند، تا دوباره اون آتش زير خاكستر شعله ور بشه، تا تمام زحماتت به باد بره و دوباره به خودت بخندي ، پوزخند بزني و بگي: بي فايده بود... همه چيز بي فايده بود!
گاهي وقتها هرچي سعي ميكني يك چيزي را فراموش كني، هرچقدر ميخواي بهش فكر نكني، با شدت بيشتري توي فكر و ذهنت زبانه ميكشه! هرچي ميخواي فراموش كني، بيشتر به ياد مياري، با تمام جزئيات به ياد مياري،تك تك دقيقه ها و ثانيه ها و لحظه هاشو به ياد مياري... سعي و تلاش بي فايده است! بايد به حال خودش بزاريشون... حتي نبايد سعي كني كه فراموش كني... اونوقته كه كم كم كمرنگ ميشن، كم كم حس ميكني كه وقتي بهش فكر ميكني به اون شدت اذيتت نميكنه... ديگه آتشش سوزنده نيست، ديگه زخمش عميق و دردناك نيست، فقط جاي زخم مونده كه اونم درد نداره... ولي يادت مياره كه يك زماني يك زخم عميق بوده كه داشته از پا درت مياورده، داشته نابودت ميكرده... اونوقته كه بايد ازش درس بگيري، برات بشه يك تجربه... و اعتقاد پيدا كني به گذشت زمان.
جدا اگر گذشت زمان گرد خاموشي و فراموشي به روي خاطرات نميكشيد تكليف ماها چي ميشد؟"

2003-01-08T12:02:00.000-08:00

" گريستن، تنها و صميمانه گريستن را بياموز..."
... حالم اصلاً خوش نيست...دارم روز به روز نزديكتر مي شم بهش...به يه خاطره تلخٍ تلخ ... همه چيز منو ياد اون روزا مي اندازه، حتي لطافت هوا، حتي برنامه امتحانها ... چشمامو كه مي بندم و فكر مي كنم به اون زمان، فقط يه لرزش آشنا رو درونم حس مي كنم ... و يه دلتنگي عميق...همين اما دريغ از يه قطره اشك ...
همون موقعش هم گريه نكردم...اما گلوم پراز فرياد بود... فريادي كه هنوز هم منتظرم از سينه ام بيرون بياد ...
يه فاصله زماني از ذهنم پاك شده اما بديش اينه كه وقتي اراده مي كنم، خاطره هاي يخ زده ام سريع جلوي چشمم آب مي شن، اون وقته كه هه چيز يادم مياد، انگار ديروز اتفاق افتاده باشه، حتي بوي اون روز ها رو هم يادم مياد ... يادم مياد ... يادم مياد ... تنها بودم ... بايستي قوي مي بودم ... بايستي خودم رو خوب نشون مي دادم ... نبايستي مي گفتم كه تقصير من شد كه نفهميدم ... نبايستي اشك مي ريختم .... بايستي ... آخ!...هنوزم نبايستي از خيلي جاها كه رد مي شم، بغض كنم ... نبايد دلتنگي كنم كه كسي غصه منو نخوره ... بايد قوي باشم ...

خيلي دلم تنگه ... خيلي گرفته ....

2003-01-06T20:33:00.000-08:00

اميدوارم يه روز فوايد دانشگاه رفتن رو درك كنم اما الان فقط مي تونم بگم كه !@#$%^،× !!!

2003-01-04T08:37:00.000-08:00

تازشم ... همه چيز عااااااااااليه !!!

2002-12-29T03:39:00.000-08:00

درباره اولين همايش وبلاگ نويسها كه مجله دنياي كامپيوتر و ارتباطات برگزار كرد، همه كم و بيش شنيده اند ... بهترين گزارشهايي هم كه در اين زمينه خواندم در وبلاگ آدم نصفه نيمه ، وبگرد و آيين مهر بوده ... متاسفانه من نتوانستم مدت زيادي در جمع بمانم اما ايرادات بسياري همانند ساير برنامه هاي جمعي مشهود بود اما در كل هيجان زيادي حاكم بود ... نشستن بين عده اي با چهره هاي ناآشنا و وبلاگهاي مطمئناً آشنا كه قادر به حدس زدن و شناسايي نويسندگان از روي نوشته هايشان نيستي،جو جالبي را حاكم كرده بود...شرح كامل مراسم را هم در وبلاگهاي فوق مي تونيد بخونيد!
اما چيزي كه شب مراسم عميقاً ناراحتم كرد، هك شدن وبلاگ خورشيد خانوم بود ... خورشيد براي من فقط يك بلاگر ساده نيست، نمي دونم ... يادمه وبلاگش جزو اولين بلاگهايي بود كه خوندم و از جسارت، احساسات و نحوه نگارشش شگفت زده شده بودم، احساس كودكي رو داشتم كه با هيجان به يك كره طلايي براق چشم دوخته و قادر به فراموش كردن آن نيست... خوشم اومد كه جاذبه و دافعه داره، خوشم اومد كه حرفشو راحت مي زنه خواه به مزاق خيلي ها خوش نياد ......
و پريشب عميقاً متاثر شدم ... اين قسمت از نوشته هاي " سينا مطلبي " در اين زمينه خيلي به دلم نشست :
" وبلاگ خورشيد خانوم، اندكي بعد از آنكه جايزه ويژه داوران را گرفت و به حسين درخشان تقديم كرد، هك شد! اين داستان هك و هكبازي، سريال كسل كننده اي شده است. زماني كه همه هكرها را چه آنها كه كلاهشان سفيد بود، چه آنها كه كلاه سياه بر سر ميگذاشتند،با يك چوب ميراندند و يكجا محكوم ميكردند،يادداشت بلندي نوشتم و از هكرهايي كه دغدغه امنيت دارند دفاع كردم. اما حالا بچه اسكريپتيهايي كه با اتكا به چند نرمافزار آماده و آسان، به هر سايتي وارد ميشوند، حتي ظاهر را هم حفظ نميكنند تا هدفشان را امنيت نشان دهند. بلكه از ناامني و بي سروساماني سرورها شادمان هستند كه راه فحاشي و توهين و تهديدشان را باز گذاشته است. آقايان! خانمها! بحث امنيت را جدي بگيريد... لطفا. "

اينا رو ننوشتم كه پس فردا به جرم زبون درازي به هكر محترم و يا هر چيز ديگه، به جاي وبلاگ نازبانو يه تصوير مسخره ببينيد... اگه وبلاگ من يا هر كس ديگري از اين وبلاگشهر نيست بشه، مطمئناً هيچ كس كمبودش رو احساس نخواهد كرد، پس غمي نيست ... اما اينو مي دونم كه نوشته هايي كه گاهي از اوقات خوانده ايم و گويي زبان حال و دل ما بوده اند( و اين حالت بسيار نادر است)، هرگز فراموشمان نمي شود...و من اين نوشته ها را لابلاي سطور وبلاگ خورشيد يافته ام ... هميشه خورشيد وبلاگها بودي و خواهي ماند..

2002-12-27T08:50:00.000-08:00

اولين گردهمايي رسمي وبلاگ نويسها ها بالاخره برگزار شد ...

2002-12-25T10:24:00.000-08:00

"شاعري دست نوازشگر از پشت زمين بر مي داشت
زشتي از بند رها مي گرديد
دختر زيبا و عاصي "گناه"
ماند با سنگ صبورش تنها:
او نخواهد آمد
...
شعر در پنجره مهتابي
گريه سر داد و غريبانه نشست. "

سياوش كسرايي
سوگنامه در مرگ فروغ

كه گمان مي كنم 25 بهمن ماه باشد ... فروغ شاعر محبوب همه ماست ... و قطعه اي كوچك از وي ، دوران نوجواني مرا رنگ و لعابي رويايي داد :
" من
پري كوچك غمگيني را
مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد
و دلش را در يك ني لبك چوبين
مي نوازد، آرام، آرام
پري كوچك غمگيني
كه شب از يك بوسه مي ميرد
و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد."

روانش شاد و نامش همچنان پاينده باد.

* اينهم يك بازارچه خيريه كه قول داده بودم تبليغش رو اينجا بگذارم .

2002-12-24T09:53:00.000-08:00

من زنده ام !:) زووودي ميام !!! ( الان ديگه همه از نگراني در اومدن نه ؟!:D )

2002-12-18T06:24:00.000-08:00

جالبه كه معناي آرامش رو زماني مي فهميم كه در اوج تنش باشيم. اون وقته كه هر لحظه بي دغدغه رو ارج مي نهيم... اون هم زماني كه توي نگاه هيچ كس، يك سرخوشي واقعي رو نمي بيني ... هميشه اون ته يه سايه اي سنگيني مي كنه ... قدر بدونيم و خاطره بسازيم از لحظاتمون !

× از وبلاگ نوشي و جوجه هايش :
يه جايی شنيدم که اگه ميخواهين بدونين که يه جامعه چقدر متمدنه ببينين طرز رفتارش با حيوانات، بچه‌ها و زنها چه جوريه...
شما توی ايران زندگی ميکنين.... به من بگين ما چقدر متمدن هستيم؟

2002-12-17T01:00:00.000-08:00

سري هم به بخش زنان بزنيد !:)

2002-12-10T11:02:00.000-08:00

اشك، به زن مجال حرف زدن نمي داد ...
مي گفت:" داداشم اينا براي امواتتون نماز هم مي خونند ... تورو خدا اگه لباسي داشتين كه به دردتون نمي خورد، اينها رو از ياد نبريد ... آبرومندند ..." ... برادرش وضع مالي خوبي نداره و چند سر عائله داره ... وضع شوهر زن خوبه، اما ... از خانواده زنش دوري مي كنه ... شايد حس مي كنه كه با توجه به موقعيت اداري بالايي كه داره، ....
زن دور از چشم شوهر براي بچه هاي يتيم برادر ديگرش كه پيش مادربزرگ پيرشون زندگي مي كنن و براي برادر بسيار فقيري كه به در و ديوار مي زنه تا يه لقمه نون براي خانواده اش ببره ، خون گريه مي كنه ... از پولي كه از شوهرش براي خريد هاي خودش مي گيره مي زنه ... لباسهاي كهنه شوهرش رو گاهي اتو مي كنه و مي پوشه تا شايد يا پول خريد نوي آنها، دردي از دل اينها برداره ... خواهر كوچكش رو شوهر داده ... يادمه شب قبل از عروسي خواهرش، رگ چشمش از شدت فشار بالا پاره شد ... توي سينه اش يه تومور بوده كه خدا رو شكر خوش خيم بوده و در آوردتش ...از پروتز سينه استفاده مي كنه ... پروتز خيلي گرونه و از 6 سال پيش كه عمل كرده تا الان، فقط يك پروتز داشته ... ديگه بدريخت و خراب شده و توش پنبه گذاشته كه خوب وايسته ... سر همين موضوع، اعتماد به نفسشو از دست داده و خودش رو كاملا از دست رفته مي دونه ... يه بار پول گرفت از شوهرش كه يه دونه نوشو بخره .. براي يه زن اين مساله كمي نيست ... اما دلش نيومد و پول رو داد تا كمكي باشه براي دادن پولِ پيش يه اتاق براي مادرش و دو بچه يتيم... و .. و .. و ...

غيورمردان زيادي هستند كه نامشون در تاريخ و در اذهان ما سالهاست كه تكرار مي شه ... اما غيرت اين شير زناني كه توي كوچه پس كوچه هاي شهرمان به سختي اما در نهايت آبرومندي زندگي مي كنن، كجا ارج نهاده مي شه ؟!

2002-12-07T11:52:00.000-08:00

صداي شرشر بارون، پنجره نيمه بازي كه باد سرد گذرا ازش، وجود و دلت رو يكجا مي لرزونه و برات يه جور شعفي كه تنها متعلق به اين هواست، " سوغاتي " مياره ... آواز لطيف تر از حريري كه بطور غير قابل منتظره اي آغاز مي شه و ... همه احساسهاي قبلش رو در بر مي گيره ...پرٍ پروازت مي ده ... نوازشت مي كنه ... سكوتي رو بر وجودت مستولي مي كنه كه با همه سكوتهاي سابقت، با سكوتهايي كه گاهي وقتا از يه فرياد هم بلند تر بودند فرق مي كنه ...از با خشم زيستن دورت مي كنه ... اين دفعه، فقط نواي آرامش از سكوتت شنيده مي شه ...فقط صداي بارون... همين ما را بس ...

" وقتي مياي صداي پات از همه جاده ها مياد
انگار نه از يه شهر دور، كه از همه دنيا مياد

تا وقتي كه در وا مي شه، لحظه ديدن مي رسه
هر چي كه جاده است رو زمين، به سينه من مي رسه

اي كه تويي همه كسم، بي تو مي گيره نفسم
اگه تو رو داشته باشم، به هر چي مي خوام مي رسم
به هر چي مي خوام مي رسم

وقتي تو نيستي قلبمو، واسه كي تكرار بكنم
گلهاي خواب آلوده رو، واسه كي بيدار بكنم

دست كبوترهاي عشق، واسه كي دونه مي پاشه
مگه تن من مي تونه، بدون تو زنده باشه ..."

2002-12-04T02:03:00.000-08:00

هر وقت وبلاگ زهرا رو خوندم ... تصميم گرفتم كه ...ديگه بشينم سر درسم ! ...
اما نمي دونم چرا نننشستم ... امتحانات هم كه دارن بيداد مي كنن ... برنامه نويسي هم كه ... اوه ! امتحان مدار رو بگو ... ديگه بايد بشينم سر درسم ! ...
راستي هوا سرد شده اما هنوز هم روياييه ... چه كيفي مي ده كه دستكش توپوليه ات دستت باشه و هي هااااا كني و با بخارش شكل بسازي ... بري يه جاي خوشگل سنتي و چهارزانو بشيني روي قاليهاي بدبو و چاي داغ بخوري و بعدش هم از اوون آلوچه كثيف ها كه پر ميكروبه و خيلي خوشمزست بخري و تا خونه تمومش كني ...
اما ...
مثل اينكه بازم يادم رفته بود ... ديگه بايد بشينم سر درسم !

2002-11-30T11:14:00.000-08:00

زماني كه اين بلاگ رو با قالبهاي آماده احسان ساختم، اسمشو گذاشتم "نوزده سالگي " . چون مي خواستم از سن و سال و شور و حال اين سن و سال بنويسم. اين هم از اولين مطالبيه كه اينجا نوشتم :

" "وقتي آدم از درون متلاشي مي شه... كلمه درستش بايستي انفجار باشد، مگر چه فرقي مي كند ؟ نه، فرق مي كند، كلمه مهم است. اول كلمه بود و بعد كلام شد. وقتي انگشت روي كلمه صحيح بگذاري، بخش عمده دردت را فهميده اي."
اين يه قسمت كوتاه از آخرين كتاب سيمين دانشور است، كتاب ساربان سرگردان. راستش خيلي به دلم نشست اين قسمتش...واقعا مشكل ما آدما ، ندونستن علت اصلي غم و غصه هامونه... بگذريم...
امشب رفته بوديم جنگل، درختاي سبز بارون زده، بوي آتيش، سرماي دلچسب هوا...همه چيز خيلي لطيف و دلنشين بود اما............( در اضطراب دستهاي پر، آرامش دستهاي خالي نيست.) وه كه چقدر دوست دارم اين اضطرابو ... نازبانو! چي گم كردي كه اينجوري بي قراري ؟!

(فريب، برگرداندن صورت است هنگامي كه غرق تماشاي كسي هستي و وقتي نگاهش با نگاهت گره مي خورد و تو لو مي روي، جهت ديدت را عوض مي كني تا بگويي كه اشتباه مي كند...).

جدا اين نازبانوي ما داره خودشو گول مي زنه...گاهي اوقات براي به دست آوردن يه حس تمام تلاششو مي كنه و بعد هم ازش فرار مي كنه...
مي خواستم يه سري تحولات در خودم ايجاد كنم، در احساسم، در روابطم و در طرز تفكرم...اما حالم بهم مي خوره از هرچي تحوله..!
چرا آدما قدر لحظه ها رو نمي دونن ؟ جرا فكر نمي كنن كه بعضي صحنه ها فقط يه باردل آدمو مي لرزونه ؟ ...
كاش نياد روزي كه افسوس بخوريم...! تا حالا شده كه چشماتون پر اشك بشه و دلتون بخواد كه داد بزنيد و مثل بچه ها اشك بريزيد تا شايد اون دست گرمي كه مي خواين به طرفتون دراز بشه ؟ اما بغضتونو فرو بخوريد و فقط به اون دور دورا نگاه كنيد ؟!

( طوفان شكست خورد و قايق به من رسيد
يك فرد ازحوالي مشرق به من رسيد
شب بود و آفتاب...نه! مهتاب مرده بود
يك فرد...يك مسافر عاشق به من رسيد
در دست، دست راست چراغي شكسته داشت
وقتي كه در سكون دقايق به من رسيد
گفتند يافت نمي شود...يافتم...ولي
از همرهان شب زده، هق هق به من رسيد
يك فرد از يار سفر كرده رفت و باز،
از سرزمين عشق، شقايق به من رسيد...) "

اينجا رو ساختم تا حرفهامو بزنم...حرفهايي كه از دل يه دختر لوس نازپرورده اي مثل من بلند شده ... درباره اينكه آيا به دل كسي مي شينه يا نه زياد فكر نكردم اما از اينكه كسي احساس كنه اين حرفها بوي حرفهاي دل خودشو مي ده، لذت بردم ...مي دونم كه حرفهاي قشنگ و عاشقانه زدن دليل عاشق بودن نيست. مي دونم كه تو اين زمونه، همه بلدن از عشق بنالن و بسوزن و شعر بگن. مي دونم كه غم و حزن، شده جزيي از تظاهر كردن به عشق. مي دونم كه اين رويايي شدن دل، كارِ همه كس تلقي مي شه ... همه اينا رو مي دونم. اما اينم مي دونم كه :

"در فراسوي نگاه آشنا
عشق را بايد ديد
تا بتوان زندگي را همانگونه كه هست دريابيم
مي توان دوست داشت و زيست
مي توان دوست داشتن را آموخت
همانگونه كه ما از طبيعت محبت را ياد بگيريم
مي توان عاشق بود نه احمق
و زمان سبز عاشقي را به هواي حماقتي كوچك از دست نداد
و در نهايت مي توان فراموش كرد
هر چيزي را كه بخشي از وجود توست
فقط اينكه تكه هاي وجودت را كه نزد اين و آن جا مانده
فراموش كني
و دگر باز نپرسي كه آن را
كجا و چگونه گم كردم."

2002-11-26T22:01:00.000-08:00

"...نمي شود كه بهار از تو سبزتر باشد
شكوفه از تو شاداب تر
پاييز، از تو غمگين تر.

نمي شود كه تو باشي و شعر هم باشد
نمي شود كه تو باشي، ترانه هم باشد
نمي شود كه تو باشي، گلدان ياس هم باشد
نمي شود كه تو باشي، بلور هم باشد
نمي شود كه شب هنگام
عِطر نگاهِ تو باشد
محبوبه هاي شب هم باشند

نمي شود كه تو باشي، من عاشق تو نباشم
نمي شود كه تو باشي
درست همينطور كه هستي
و من، هزار بار خوبتر از اين باشم
و باز، هزاربار، عاشق تو نباشم

نمي شود، مي دانم
نمي شود كه بهار از تو سبزتر باشد ..."
نادر ابراهيمي

جداً نمي شود ... نمي شود پاكي، زلالي و مهرباني روحت را حتي به سبزي بهار تشبيه كرد اما ... آن حزن دوست داشتني كه همواره هست،...با من هست،...با تو هست، با ما هست...تنها و تنها پاييز هزاررنگ محبوبم را در ياد مي آورد .

2002-11-25T23:39:00.000-08:00

بلاگم درست شد !!!

2002-11-21T23:39:00.000-08:00

من زنده ام !! اما غرق در درس و امتحان و تحويل پروژه ... !:(

2002-11-14T03:52:00.000-08:00

" ما عشق و ترجيح را با هم اشتباه مي گيريم، عشق و تعالي را، عشق و آرامش را. براي كاستن از اين اشتباه بايد انديشه مان را زير دوش مرگ بگيريم، در كساني كه دوست مي داريم بايد به آن چيزي دست يابيم كه پس از مرگشان باقي مي ماند – به نام خالصشان، قلب بربادرفته شان، زندگي شان را كه با ما يكي نيست كه از ما جداست، كه به ما بستگي ندارد.
عشق هم مانند مرگ همه چيز را ساده مي كند. نام حقيقي عشق سادگي است.
عشق مانند مرگ ويژگي هاي كوچكي را كه هر يك از ما به شدت به آنها وابسته ايم و در مورد آنها به ديگران ايراد مي گيريم از بين مي برد."

2002-11-11T10:15:00.000-08:00

" زمستونا هر پرنده اي به جنوب پرواز مي كنه.
اين پرنده عجيب غريب، بال به شمال باز مي كنه،
منقارش هي تلق تلق، خودش هي بال بال مي زنه،
سرش عقب و جلو مي ره، هي ورجه و ورجه مي كنه.
خودش مي گه : " اينجوري نيست كه
من يخ دوست داشته باشم،
يا بادِ سرد،
زمين پربرف بخواد دلم،
گاهي وقتا خوبه كه بي هيچ پيش و پس،
تنها پرنده شهر باشي، همين و بس ! ""
شل سيلوراستاين

× همونطور كه مي دونيد مسابقه انتخاب بهترين وبلاگه، اينم لوگوش :

جناب امير خان خر مگس تا اين لحظه جزو بيشترين راي آورندگان در بخش زنان هستند !!!
اينهم لينكش!
همين !

× راستي داره ميون اين فصلِ محبوب من، يه بوهايي مياد كه اصلا دلنشين نيست ... بوي امتحانات ميان ترم و نمرات حذفي اش و... :(...
امسال براي ورودي هاي 81 دانشگاه ما، يه ويژه نامه چاپ كرده بودند كه جالب بود ... يه صفحه اش از بالا تا پايين پر بود از تعريف و تمجيد هايي كه فارغ التحصيلان ازاساتيد و امكانات دانشگاه و درس خوندنهاي مداومشون كرده بودند ... روي كل صفحه هم بزرگ نوشته بودند : عمراً !

2002-11-09T09:40:00.000-08:00

همه خوبي پاييز به اينه كه هر وقت گرمت بشه، مي توني بري تو سايه و گرما رو از روي لباست بتكوني ... . هر وقت گرمت بشه مي توني صورتت رو بچسبوني به شيشه سرد و از سرماش لذت ببري ... هر وقت هم گرمت بشه، يه لحظه تامل و نگاه كردن به بي برگي درخت ها، سرما رو به يادت مياره ...
رويايي ترين فصل سال پيش رومونه ... خاطره بسازيم باهاش !

2002-11-07T22:05:00.000-08:00

" نوراني ترين لحظه هاي زندگي من لحظه هايي است كه به تماشاي دنيا قناعت مي كنم. اين لحظه ها از تنهايي و سكوت ساخته شده اند. ديگر به ديروز فكر نمي كنم و فردا وجود ندارد. هيچ كس را نمي شناسم و هيچ كس بريم غريبه نيست. اين تجربه، تجربه ساده اي است. نبايد آن را خواست. زماني كه از راه مي رسد بايد آن را پذيرا شد.
روزي تو دراز مي كشي، مي نشيني يا قدم مي زني و همه چيز به راحتي به سراغت مي آيد. ديگر نمي تواني انتخاب كني، هر آنچه از راه مي رسد، نشاني از عشق به همراه دارد. حتي شايد تنهايي و سكوت هم براي دريافتن اين لحظه هاي خالص مورد نياز نباشند. عشق به تنهايي كافي است..."

2002-11-05T09:44:00.000-08:00

" پنج تن از نمايندگان زن مجلس با زنان خياباني ديدار كردند. " اين خبر را كه زنان ايران منتشر كرده است بخوانيد : روز پنجشنبه هفته گذشته، حميده عدالت، الهه كولايي، جميله كديور، طاهره رضازاده و اكرم مصوري منش در هتل پرديس نشستي با مسئولين نيروي انتظامي داشتند. در اين نشست، ابتدا مسئولين نيروي انتظامي درباره مسئله زنان خياباني صحبت كردند.
به گفنه حميده عدالت، نماينده دشستان، مسئولين نيروي انتظامي بر اين موضوع تاكيد داشتند كه دليل اين مسئله فقر مالي است. پس از آن با حدود هشت تا ده نفر از زنان خياباني ديدار كرديم و آنها توضيحاتي درباره اينكه چگونه به اين راه كشيده شدند، دادند. البته همه آنها فقر را به عنوان دليل فحشا مطرح مي كردند.
وي افزود : اما من به شخصه اين موضوع را قبول ندارم چون براي تامين مخارج زندگي راههاي ديگري مثل مراجعه به كميته امداد و بهزيستي هم وجود دارد. دولت به كميته امداد براي انجام همين وظايف بودجه اي چند ميلياردي مي دهد.
وي در پاسخ به اين سوال كه كميته امداد ماهيانه چقدر به مستمري بگيرانش مي دهد، گفت : قبلا ماهي 8000 تومان بوده و جديدا به ماهي 12000 تومان رسيده است.
حميده عدالت اضافه كرد : اتفاقا اين زنان هم مي گفتند كه با 12 هزار تومان ما چه كار مي توانيم بكنيم. يكي از آنها كه حدود 50 سال سن داشت و يك زن بسيار معمولي بود گفت : من خرج بچه دانشجويم را بايد در بياورم. عدالت همچنين گفت : بين اين زنان، زنان سرپرست خانوار، زنان معتاد و حتي زنان شوهردار هم بودند. به گفته وي اين زنان از 17 تا 55 سال سن داشتند و در اردوگاهي كه نيروي انتظامي مخصوص زنان خياباني درست كرده به سر مي بردند و منتظر رسيدن حكم دادگاهشان بودند. چندي پيش رئيس سازمان ملي جوانان اعلام كرده بود كه موضوع فحشا به يك چرخه اقتصادي تبديل شده است كه فقر تنها يكي از حلقه هاي آن است.

× اين متن كامل خبري بود كه در روزنامه حيات نو چاپ شده بود. خيلي دلم مي خواست در اين باره بيشتر حرف بزنم اما احساس كردم آن موقع ، حرفهاي من همين پوزخندي را كه از سر تاسف از اظهارات نماينده زن مجلسٍ اين مملكت، بر لبمان نشانيده، زهر خند مي كند !

2002-11-04T09:52:00.000-08:00

" مي گويند چشم ها و صدا در بدن بيش از ساير اعضا به روح نزديك هستند. نمي دانم كه آيا اين حرف حقيقت دارد يا نه و حقيقت نهفته در آن چيست، مي دانم كه مرگ مانند دزدي كه به گنجي مي رسد حريص است و با سرعت هرچه تمام تر مي بلعد. در يك هزارم ثانيه چشم ها تهي مي شوند و صدا خاموش، پايان، پايان، پايان. "

فراتر از بودن – " كريستين بوبن "

2002-11-01T02:52:00.000-08:00

صبح جمعه ... سرماي دلچسبي كه از يخ كردنت هم لذت مي بري ... يه جاده سبزٍ سبزٍ سبز ... مردمي كه اونها هم مثل تو عاشق بارونند و خودشون رو رها كردند زير نوازشش ... دستاتو هااا مي كني ... مي دوي ... از پشت، استواري راه رفتنشو مي بيني ... مي دوي ... اول دستتو مي ذاري تو دستش ... مي دوين ... بوي كاج خيس خورده مياد ... نوك انگشتاي سردت، سوزش يه فنجون چاي رو دوست دارند ... چشماتو مي بندي ... واي كه بوي كاج خيس خورده مياد ...

×از وبلاگ Xipetotec :
"سرانجام رسيدند. اين خوشامدی است از جانب دانه های باران که دست در دست خنکای صبحگاهی عابران جمعه زده را می پايند. کرنشی ملايم بر لباسهای پشمين پنهان شده از نوروز در پستوی خانه ها. اين صبح با حليم و چای و چوب و آتش چه رنگی می گرفت اگر می خواستی. گفته بودم که جمعه صبح بيدارم نکنيد. می خواهم روياهايم برقصند تا آنجا که توان پايکوبيشان هست، آنقدر که قصه روياهايم کتابی شود. و حالا مانده ام که اين کتاب را با کدامين نام بياغازم و به کدامين دل رويايی تقديم کنم. "

2002-10-31T09:34:00.000-08:00

كوچيك بودن دنيا هم عالمي داره ! اينم يه خوبيشه كه آدم دوست هاي قديميشو پيدا مي كنه ... و كلي شيطوني ها و خنده هاي سرخوشانه و ... رو باهاش مرور مي كنه ! خاله مونا هم منو يافت ... !!! دوست دوران دبيرستانم كه جفتمون شررررررر بوديم !

2002-10-29T02:55:00.000-08:00

" در زماني كه قصه وفا، قصه برف به تابستان است، صداقت گل نايابي است و در آينه چشمان كبوترها عابر ظالم و بي عاطفه غم جاري است، به چه كسي بايد گفت : با تو خوشبخت ترين انسانم ؟ "
من يه دروغگو ام ! من صادق نيستم ! اما من ... حتي وقتي فكر مي كنم كه ديگه نيستي، صداي ناله قلبمو مي شنوم ... من ... بدي زياد كردم ! ... من ... با خيلي چيزا دلتو به درد آوردم ... تو ... هميشه صاف و ساده و زلال بودي ... تو ...هميشه گرم ترين دستها رو داشتي ... من ... دوستت دارم !

2002-10-26T08:32:00.000-07:00

×حكايت حكيمانه !

"آنها در كنار يكديگر بودند و همه به يك اندازه مي دانستند و باور داشتند كه آنچه مي دانند بسيار است.
يكي در ميانشان بود كه به اندازه ديگران نمي دانست و به او نادان مي گفتند. او تريبول بود.
هنگامي كه شنيد نادان است، فروتن شد و خود را پنهان كرد تا ديگر كسي او را نبيند.
اما ديگران با او همدردي نداشتند و او را دنبال كردند و نگاهش كردند و با او از آنچه نمي توانست بفهمد حرف زدند. آنها مي ديدند تريبول چه رنجي مي برد و خشنود بودند از اينكه مي توانند او را برنجانند.
اما جهان ديگرگون گشت و ناگهان تريبول دانا شد و بقيه نادان، بسيار نادان تر از او. تريبول هم مي خواست براي آنچه ديگران بر سرش آورده بودند، انتقام بگيرد اما آنها او را تحسين كردند و هيچ كس به خاطر آنچه نمي دانست و تريبول مي دانست خجالت نمي كشيد و تريبول با آنها همدردي مي كرد و نمي توانست آنها را برنجاند.
او مي دانست كه هميشه به گونه اي ديگر تنها بوده است و در انتظار زماني بود كه روزگاري باز خواهد گشت- او دقيقا مي دانست- زماني كه در آن جهان بار ديگر ديگرگون شود ديگران باز هم او را مي رنجانند. "

نويسنده : گيزلا الستر
ترجمه : ناصر غياثي

×× راستي مسابقه انتخاب بهترين وبلاگه. بريد اينجا و با گرفتن يك شناسه كاربري، راي بديد !

××× بادبادك :
" خدا رو شکر که من ميگرن ندارم، وگرنه تو اين چند روزه حتما ميگرنم عود ميکرد " !

2002-10-23T11:02:00.000-07:00

" بيائيد امشب تمام شمع هاي زمين را روشن كنيم
تا همه بدانند ما اهالي سياره رنج، همه عاشق شده ايم

بيائيد امشب تمام شمع هاي زمين را روشن كنيم
تا بي ستاره هاي دور دست هم، ستاره اي داشته باشند

بيائيد امشب تمام شمع هاي زمين را روشن كنيم
تا اين سياره رنج، ستاره عشق باشد. "

اينو خيلي وقت پيش توي يه بلاگ خوندم كه الان اسمش يادم نمياد.

يه نگاه گرم ... كه وقتي اوج مي گيره، انگار كه چشماش خيس مي شه ... و، با يه لبخند كوچكِ پر معني به آخر مي رسه ... چند لحظه بعد، دوباره سنگيني نگاهش رو حس مي كني، نگاش مي كني اما روش به سمت تو نيست ... طوري نگاهت مي كنه كه انگار او از نگاهِ تو با خبر شده ... هر دو مي خندين ...
دستاي گرمِ گرم، با يه تعهد دوست داشتني ... احساس اطمينان و آرامش قلب ... " الان ديگه هيچي از خدا نمي خوام، الان ديگه همه چي دارم. " ... " فرمت هاي ذهنم پر شده از تو ! " ... چقدر خوبه ... چقدر خوبه كه در اوج خستگي هم، حالِت خوب باشه، چقدر خوبه هستنت !!!( بودنت رو زياد دوست ندارم! )

2002-10-20T12:14:00.000-07:00

"- آنگاه الميترا گفت با ما از مهر سخن بگو.
پس او سر برداشت و مردمان را نگريست، و سكوت آنها را فرا گرفت، و او با صداي بلند گفت :
هنگامي كه مهر شما را فرا مي خواند از پي اش برويد،
اگرچه راهش دشوار و نا هموار است.
و چون بالهايش شما را در بر مي گيرند، وا بدهيد،
اگرچه شمشيري در ميان پرهايش نهفته باشد و شما را زخم برساند.
و چون با شما سخن مي گويد، او را باور كنيد،
اگرچه صدايش روياهاي شما را بر هم زند،
چنان كه باد شمال، باغ را ويران مي كند.

زيرا مهر در همان دمي كه تاج بر سر شما مي گذارد، شما را مصلوب مي كند.
همچنان كه مي پروراند، هرس مي كند.
همچنان كه از قامت شما بالا مي رود و نازك ترين شاخه هايتان را كه در آفتاب مي لرزند، نوازش مي كند،
به ديشه هايتان كه در خاك چنگ انداخته اند فرود مي آيد و آنها را تكان مي دهد.
شما را مانند بافه هاي جو در بغل مي گيرد.
شما را مي كوبد تا برهنه كند.
شما را مي بيزد تا از خس جدا كند.
شما را مي سايد تا سفيد كند.
شما را مي ورزد تا نرم شويد،
و آنگاه شما را به آتش مقدس خود مي سپارد تا نان مقدس شويد، بر خوان مقدسٍ خداوند.

همه اين كار ها را مهر با شما مي كند تا رازهاي دل خود را بدانيد و با اين دانش به پاره اي از دل زندگي تبديل شويد.

اما اگر از روي ترس فقط در پي آرامٍ مهر و لذتٍ مهر باشيد،
پس آنگاه بهتر است تن برهنه خود را بپوشانيد و از زمين خرمن كوبي مهر دور شويد،
و به دنبال آن جهان بي فصلي برويد كه در آن مي خنديد، اما نه خنده تمام را، و مي گرييد، اما نه گريه تمام را. "

× حالا يكي به من بگه " دوست داشتن از عشق برتر است " يعني چي ؟!

2002-10-20T09:33:00.000-07:00

من زنده ام !!!

2002-10-10T22:28:00.000-07:00

" به يكديگر مهر بورزيد اما از مهر بند مسازيد،
بگذاريد كه مهر درياي مواجي باشد ميان دو ساحل روح هاي شما.
جام يكديگر را پر كنيد اما از يك جام ننوشيد.
از نان خود به يكديگر بدهيد، اما از يك گرده نان مخوريد.
با هم بخوانيد و برقصيد و شادي كنيد، ولي يكديگر را تنها بگذاريد،
همانگونه كه تارهاي سز تنها هستند با اينكه از يك نغمه به ارتعاش در مي آيند .

دل خود را به يكديگر بدهيد، اما نه براي نگهداري،
زيرا كه تنها دست زندگي مي تواند دلهايتان را نگه دارد.
در كنار يكديگر بايستيد اما نه تنگاتنگ،
زيرا كه ستونهاي معبد دور از هم ايستاده اند و درخت بلوط و درخت سرو در سايه يكديگر نمي بالند. "

" پيامبر و ديوانه - جبران خليل جبران "

× اين هم مطلب احسان درباره " وبلاگ و مطبوعات! " به بهانه چاپ مطلبي با عنوان " وبلاگ نويسي از نوع دخترونه " در روزنامه جام جم ديروز .

2002-10-09T10:17:00.000-07:00

2002-10-08T02:21:00.000-07:00

چيزي كه بد آدمو مي سوزونه اينه كه خداوندگارِ دم از عشق زدن، يهو بشه يه مجسمه سنگي كه مي خواد يادش نره يه زماني عاشق ترين بوده ... و همه چيز رو به اين ارجاع بده كه " من اينطوريم." ...

" ساده است ستايش گلي – چيدنش و از ياد بردن كه گلدان را آب بايد داد.
ساده است بهره جويي از انساني – دوست داشتنش بي احساس عشقي - او را به خود وانهادن و گفتن كه ديگر نمي شناسمش .
ساده است لغزشهاي خود را شناختن – با ديگران زيستن به حساب ايشان و گفتن كه " من اين چنينم."
ساده است كه چگونه مي زي – باري زيستن سخت ساده است و پيچيده نيز هم."

2002-10-03T06:18:00.000-07:00

"تا تو بودي
زندگي سرشار از لطف و صفا بود
گرچه بي تو زندگي آهنگ زيبايي ندارد
مي روم،
چون عشق من در قلب تو جايي ندارد"

اين آهنگ توي سرم پيچيده ... حالت دل بهم خوردگي دارم ... كاش مي شد برم توي خلوت خودم و يكمي تنها باشم ... راستي چرا من خلوت ندارم ؟ اينقد دور و بر خودمو شلوغ كردم كه ديگه آرامش ندارم ...
مگه اينجا وبلاگ من نيست ؟ مگه جايي براي اينكه " خودِ خودم " باشم نيست ؟ پس از همين تنها كنجي كه مال منه مي خوام داد بزنم، " تنهام بگذارين! مي خوام يه مدت براي خودم باشم ... يكمي فكر كنم ... افسوس بخورم...آدم شم !" ... با غم و غصه ام هم مي خوام حال كنم ... با هر چي تحجره !
همه چي يهويي مي ريزه ... به خدا اون " همه چي " رو آسون نساخته بودم، داغون شد! ... گم شدم ! كمك هم نمي خوام ... فقط بزارين پيدا شم .
من كسي ام كه فكر مي كنه فقط خودش دل داره، فقط خودش احساس داره در حالي كه از همه تو زرد تره!

بهار من گذشته شايد !

2002-10-02T10:32:00.000-07:00

-" خانوم يه جن دقيقه نگهش مي دارين ؟"
-" اوهوم ... "

دخترك 7-8 ماهه روگذاشت توي بغل من و خودش نشست روي صندلي زير دست آرايشگر.

-" ببينمت ... كپلي چقده تو خوشگلي ... "
هيچ وقت از ديدن يه بچه اينقد كيف نكرده بودم، شايد چون دور و برم نبوده ...
-" چه مادر و دختر خوشگلي !"
LoL
-" چقد دستات كوچيكه ... چقد جالب ! اين دستاي مينياتوريت ناخن هم كه دارن !!!
من نظرم اينه كه ساعتمو نكشي ! ...
چه باحال ! هيچ وقت يه آدم بزرگ با پاهاي خودش اينقد با اشتياق بازي نكرده در كل تاريخ بشر !! ... "

اين نمونه حرف زدنم بود با اون موجود كوچيك ... كاملا معلوم بود كه خيلي قاطي دنياي آدم بزرگا شدم ... اما اين فسقلي چنان دلمو لرزوند كه فكرشم نمي كردم ...

-" خانوم ببينين چطوري نگاهتون مي كنه !"
اينو يكي از آرايشگرا گفت.
ديدم اين " كوچك" به سختي گردنشو چرخونده و زل زده به من ... و اين قضيه ده دقيقه اي طول كشيد !
_" عزيز گردنت درد گرفت !!! بيا اصلا ساعتمو بكش اما بس كن اينجوري نيگا كردنو ..."

مثل اينكه در طرفه بوده احساس ! اينا رو نوشتم چون از اون موقع يك كمي عوض شدم ... يه موجودات " ريز" !!! جالبي كه توي بغل مامان باباهاشون هستن نظرمو جلب مي كنن ... عشق به همين قيافه هاي سرتق! هست كه به مادرا و پدرا همت " يا علي" گفتن مي ده ...